bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır. Ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar. O zaman belki de doğru olan şuydu: seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insaniydi.Sartre’ın “ Başkaları cehennemdir “  sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır - ayazda titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür - bazılarıysa cenneti sunar, sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşte hayata döndürür.