Şehir ardında kalsın sen git
Zamanın solgun yüzünde ufkun
Hüznü saçlarında saklı eylülün
Yaprağını döktüğün son olsun
Mevsimden önce göçmek gerek
Ve geçmek ayrılığın üstünden
Ne leyl-i yâr-ı gamzeden bakan gece
Ne kabr-i sahifeye meftun hece
Yahut güneşin gölgesinde doğan mah-ı secde
Anlatmaz firak-ı yari
Kafesi kemikten etten örtülü kalbe
Kış çalar kapısını
Üstünde eskimiş mevsimlerden elbise
Ve uzak yolların izi
Üşütmez yüreğindeki boşluğu eskisi gibi
Beklemediği bir misafir gelmiş gibi
Aralık bırakır ocağı yakar
Bilir ki
Zaman bir başka kılıkla çıka gelir
Ve her kapıyı çaldığınında
Ömrün evinden bir sen eksilir
