Urbek
@Ebbek
117 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Gördüğüm düşün etkisi altında olduğumu kabul ediyorum ki bu yaralı kalbimin ta derinliklerine kadar işlemişti.
Bizim insanlarımızdan nefret etmediğim için ve onları her defasında bağışladığım için kendime kızıyordum. Fakat aynı zamanda onları sevmediğim , bağışlamadığım için kendime kızıyordum. Tuhaf bir duyguydu bu. Bu konuda beni anlamaları imkansız olsa da beni can kulağıyla dinliyorlardı.
Siyah buklelerine taktığın o narin çiçeklerden bir tanesini bile soldurabilir miyim ? Asla! Asla! Gökyüzün hep açık olsun. O tatlı gülüşün hep aydınlık hep huzurla olsun. Bu yapayalnız, minnettar yüreğe tattırdığın büyük mutluluk anı seni hep yüceltsin. Tanrım , nasıl mutluluk dolu bir andı. Böyle bir an ömrü boyunca yetmez mi insana?
Güneş yağmur bulutlarının arkasından bir çıkıp bir gizlendiği için mi böyle görünüyorlardı gözüme ? Yoksa gelecekteki hüzünlü ve sefil halimi düşünürken kendimi on beş yıl sonra yine bu odada , aynı şu anki gibi yalnız , yıllar geçmesine rağmen zerre akillanmamiş Matryno ile birlikte gördüğüm için mi solmuştu her şey ?