Ebru AY
@Ebbruay
“Zorluklardan yıldızlara”
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·288 syf.·
220 günde okudu
·2026 2. kitabı
Reklam
Puan vermedi·416 syf.·
55 günde okudu
·Okunma: 08 Ocak 2026 11:04
·2026 1. kitabı
Toplum, bireyin bilincini daralttığında ve onu nefessiz bıraktığında, insan kendini koruyabilmek için daha “arı” alanlara yönelir. Bu yöneliş bir kaçıştan çok, varlığı muhafaza etme çabasıdır. Doğa, insanın yargılanmadan var olabildiği sessiz bir sığınak sunar; sanat, dile getirilemeyenin biçim bularak görünür hâle gelmesini sağlar; felsefe ise yaşanan deneyimleri sorgulayarak onlara yeniden anlam kazandırır. Böylece birey, toplumun baskısı altında ezilen bilincini bu alanlarda yeniden genişletir ve kendisiyle temas kurar.
Kaldırımlar
Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.
İçimde damla damla bir korku birikiyor;
Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler...
Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;
Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler.
Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi;
Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır.
Kaldırımlar, duyulur, ses kesilince sesi;
Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır.
Bana düşmez can vermek, yumuşak bir kucakta;
Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum!
Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!
Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;
İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.
Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin;
Yolumun zafer tâkı, gölgeden taş kemerler.
Tanrılar bize bütün iyilikleri bağışlarken, bizim onlara verdiklerimizin yararı ne?
Reklam