Ebru AY
@Ebbruay
“Zorluklardan yıldızlara”
Türk Dili ve Edebiyatı
Dicle Üniversitesi
493 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gidişini anlatıyorum1000Kitap
Sen gidiyorsun ya işine yetişmek için
Saçlarını, gözlerini, ellerini
Neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya
Her seferinde bir şey unutuyorsun sıcak
Termometrede yükselen çizgi çizgi
Kim bilir nerelerde soğuyorsun
Senin gözbebeklerin var ya kadın kadın gülen
İnsan insan bakan gözbebeklerin
Beni tutsa tutsa gözlerin tutar ayakta
Beni yıksa yıksa gözlerin yerle bir eder
Ne gelirse onlardan gelir bana
Çalışma gücü yaşama direnci
Mutluluk gibi kazanılması zor
Mutluluk gibi yitirilmesi kolay
Bir açarsın ki mutluyum
Bir kaparsın her şey elimden gitmiş
Rıfat Ilgaz
Puan vermedi·112 syf.·
14 günde okudu
·2026 29. kitabı
Kirpi İkilemi
Arthur Schopenhauer’in “kirpi ikilemi”, insan ilişkilerinin en sessiz ama en gerçek tarafını anlatır. İnsan, tıpkı üşüyen kirpiler gibi yalnız kaldığında soğur; anlaşılmak, sevilmek ve ait hissetmek ister. Bu yüzden başkalarına yaklaşır. Fakat yakınlık arttıkça insanların birbirine batmaya başlayan dikenleri ortaya çıkar: kırgınlıklar, beklentiler, ihmal edilmek, yanlış anlaşılmak ve değersiz hissetmek…
Bir insanı gerçekten tanımak, onun güzelliği kadar eksiklerini de görmek demektir. Bu yüzden hiçbir yakınlık tamamen kusursuz değildir. İnsan bazen en çok sevdiği kişiler tarafından yorulur; çünkü en savunmasız hâlini onlara gösterir. Yakınlık arttıkça korunmasızlık da artar.
Schopenhauer’e göre hayatın trajedisi tam da burada başlar: İnsan hem yalnız kalamaz hem de bütünüyle yakın olmaya dayanamaz. Fazla mesafe ruhu üşütür, fazla yakınlık ise canı acıtır. Bu yüzden olgun ilişkiler, birbirine zarar vermeden yakın kalabilmenin sanatıdır.
Belki de bazı insanların hayatımızda bıraktığı kırgınlık, onların kötü olmasından değil; kendi dikenlerini nasıl taşıyacaklarını bilememelerindendir. Ve bazen insan, kendini koruyabilmek için geri çekilmeyi öğrenir. Çünkü herkes aynı sıcaklığı taşımaz; bazıları yalnızca yaklaşır, bazılarıysa gerçekten yanında kalır.
İnsan zamanla şunu anlar: Herkese kalbini tamamen açmak, kendini unutmak değildir. Gerçek bağ; ne boğacak kadar yakın ne de yok sayacak kadar uzak olan dengede saklıdır. Tıpkı kirpilerin soğukta birbirine katlanabilecekleri o mesafeyi bulması gibi… İnsan da hayatta, kendini kaybetmeden sevebileceği uzaklığı arar.