Dünya uçsuz bucaksız gerçeklik
Bense hayallerin kuşattığı çocuğum hala
Bulutların gölge ettiği anı düşlemek
Hicrette bir çocuğu özlemek
Kimsesizliğin ortak paydası belki
Yüreklerin bu duygudaşlık
Hüznü avuçlarımda tutamam
Gözyaşı ise bu son düşen
Teselli için geç, sarılmak için çok geç
Umut yolculuğu hüsranla sonuçlanmış olsa da
İnancını kaybetmemek ancak sana yakışır
Ayakları kan içinde
Hakikatte yüreği taşlanmış
Bir dua ise bu son edilen
Taif için geç, Cebrail için çok geç
Yürümek nereye gittiğini bilmeden
İyiye bakarken her yönünün
Kötüye koştuğunu görmek
Tekrar ve tekrar aynı döngü
Durmak geç olmadan
Susmak bir dönemecin daha en başında
Tutmak içindeki her şeyi
Dünyanın doğumundan ölümüne dek
Bir kıyametse bu son gelen
Söylemek için geç, anlamak için çok geç
Kaburgasında hasır izleri
Yüzünde ay ışığı
Parmağında dolunay yarığı
Yürüdüğü bütün yollarda diken
Bizde konforun vazgeçilmez alışkanlığı