Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var..
' Bu dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti ' diye tekrarlıyorum durmadan. Felsefe bundan başka nedir ki diyorum. Raf çökerten onca kitap, onca üniversite, anlı şanlı felsefe profesörleri, sözümona varlığı sorgulayanlar bundan başka birşey söyleyebilirler mi?
Huzursuzluk
En kötüsü hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal dediler kaldım. Oysa kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler, sen biraz nazlanırsın sonunda kalkıp gidilir. Her söylenileni ciddiye almak yok mu ! Su sözünün eri olmak yok mu ; bitirdi, yıktı beni..