Eylül,
Bir yaprağına gizlemiş seni...
Sessizce savruluşundan tanıdım
Rüzgâra, boyun eğişinden
Toprağa değerken ki incinmişliğinden
Sarının, en güzel halinden
Sonra
Yağmur yağdı...
Bütün şehir,
Sen koktun
Herkes toprak sandı...
— Delikanlım!.
İyi bak yıldızlara,
onları belki bir daha göremezsin.
Belki bir daha yıldızların ışığında
kollarını ufuklar gibi açıp geremezsin..
Delikanlım!.
Senin kafanın içi yıldızlı karanlıklar kadar güzel,
Korkunç, kudretli ve iyidir.
Yıldızlar ve senin kafan kâinatın en mükemmel şeyidir.
Delikanlım!.
Sen ki, ya bir köşe başında kan sızarak kaşından gebereceksin,
ya da bir darağacında can vereceksin.
İyi bak yıldızlara onları göremezsin belki bir daha…