Ebru Özalp
@Ebruli28
Ruhunu yüzüne giyecek kadar cesur musun?
Istanbul
Istanbul, 28 Ekim
192 okur puanı
Eylül 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Son derece bunaltıcı, katastrofik bir ortamı tek bir kişinin, romanın baş karakterinin, beyin kıvrımlarının içinde geziniyormuşuz gibi keşfediyoruz. Tüm hikaye baş karakterin bakış açısıyla, onun yorumlarıyla, değerlendirmeleriyle ve psikolojisiyle ve elbette onun anlatımıyla bize ulaşıyor. Oldukça uzun ve detaylı anlatım onun beynine hapsolmuşuz gibi hissettirse de ters köşe yapan olaylar zinciri oldukça iyi işlenmiş ve merak uyandırıyor. Ortamın boğuculuğu ile başa çıkabilirseniz okumanızı tavsiye ederim ;)
22.11.63 King'in bilinen tarzının dışına çıkmasına ve hiçbir korku öğesi kullanmamasına rağmen, yine de en iyi romanlarından biri olmaya kesinlikle aday. King, kendi deyimiyle 'üst üste yığıldığında boyu kadar olan' JFK suiskastiyle ilgili bir sürü kaynağı okuyup inceleyerek yazmış ve kurgu olmasına rağmen bu araştırmanın derinliğini her satırda hissediyorsunuz. Her zamanki gibi betimlemeleri ve olağanüstü anlatımıyla,2011'den 1958 e açılan bir tavşan deliğinden okuyucuyu da geçirerek 60'ların Amerika'sına bırakıyor. Hikayenin sonuna kadar kim olduğu anlaşılmayan Sarı Kart Adam ile başlayan maceraya ilk adımımızı atar atmaz soluk kesen bir heyecan başlıyor: her ne kadar geçmiş değişmek istemese de, benim geçmişteki olayları, özellikle de kendim ve tanıdıklarımla ilgili olanları değiştirme gücüm olsaydı ne yapardım sorusunu sık sık kendi kendimize sordurtuyor. Korku öğesi hiç içermemesine rağmen demiştim ama aslında bu biraz hatalı... Hiç beklemediğiniz bir şekilde 'O' karakterleri karşınıza çıkıyor ve 'O'da yaşananlara öyle ince atıflar var ki sanki eski bir tanıdığınıza rastlıyorsunuz ve gülümsüyorsunuz.
Herşey zorluklara rağmen başarılmış, değişiklikler yapılmış, yapılamayanlar içinse bir daha gelip zamanı sıfırlar ve tekrar herşeyi yaparım dediğiniz de, geri döneceğiniz 2011 de sizleri nelerin beklediğine hazır mısınız peki? Kelebek etkisi sizce nelere yol açtı?
Okuyun kesinlikle, pişman olmazsınız.
1.881.000 adet basılan bu harika eseri, çoğu zaman hüzünlenip gözlerim dolarak, bazen de gülümseyerek bir solukta okudum. Öylesine samimi ve yalın bir dille ve o kadar tarafsız yazılmış ki, tüm kitap boyunca Atam'ın yanındaydım. Atamızı daha yakından, anılarının penceresinden tanımak için mutlaka okunmalı, okutulmalı... Klasik biyografilerden farklı olarak benzer konuların bir arada toplandığı sohbet havasında anlatımı, okuma kolaylığı sağlarken, diğer yanda silinmeyecek izler bırakıyor, kronolojik olarak devam etse de aralarda daha önce bahsedilmiş konulara yapılan atıflar bence oldukça başarılı olmuş. 10 yıllık emeğinin sonucunda bize bu çarpıcı eseri yaratan sevgili Yılmaz Özdil'i tüm içtenliğimle tebrik ediyorum. Bize bu vatanı armağan eden, her zaman sol tarafımda varlığını hissettiğim Mustafa Kemal Atatürk'ü her gün olduğu gibi, bugün de sevgi, saygı ve minnetle anıyorum.
Hikaye anlamında daha yüksek bir puanı haketmesine rağmen, çeviri gerçekten çok kötü ve nasıl olmalıydı diye çaba sarfederken ve geri dönüp tekrar okumak zorunda kalırken maalesef romanın içinde kaybolamıyorsunuz. Kara mizah gibi olacak ama, kitabın kapağında yazan 'Doğru olan nasıl bu kadar yanlış, yanlış olan nasıl bu kadar doğru olabilir' cümlesi, adeta iyi kitap/kötü çevireye ithafen yazılmış gibi... :))
Yazarın ilk yazdığı kitabını en son okumak enteresan. 1982 de yazılmış, 1985'te filmi çekilmiş ve çevirisi ancak 2017 de bizlere ulaşmış bir roman. :) Heyecan dozu ve uyandırdığı merak oldukça yüksek, bir solukta okunan bir hikaye. Başta Vietnam olmak üzere savaşın saçmalığı ve insanlar üzerindeki etkileri başarılı bir biçimde okuyucuya aktarılırken, bir gazetecinin işinde başarılı olmak, tanınmak ve olayların merkezinde olmanın yaşattığı heyecanla, cinayetlere kayıtsız kalması, insanların vahşice öldürülmelerini sadece hikaye olarak görmesi ve başarısının devamı için cinayetlerin devam etmesini istemesi beni oldukça düşündürdü. Ve tüm hikaye onun tarafından anlatılıyor. Oldukça rahatsız edici bu bakış tarzına rağmen, tehlike kendi kapısını çaldığında, her şeyin sadece bir hikaye olmadığını fark ediyor neyse ki.
