Ece
@Ececetin57
Şu anda okuduğu kitap
Hayaller kurmayı veya peri masallarına inanmayı bırakalı uzun bir zaman oluyordu. Ben şu kızlardandım; bilirsiniz, saat on ikiyi vurduğunda külkedisine değil bal kabağına dönüşenlerden... Bir külkedisi masalında bile prenses değil kesinlikle onu baloya götüren o araba olurdum veya pamuk prenses masalındaki zehirli elma olurdum. O kadar ki ben saçları kesilmiş bir Rapunzel olurdum. Benim beyaz atlı prenslerim daima beni kurtarmak için geldikleri yolda, uğruma ölürlerdi. Kurtarılmayı beklerken kaybolmuş zavallı bir ruha sahiptim. Çirkin olduğum için değil, çok güzel değildim ama kesinlikle çirkin değildim. Sadece, bendim işte; hayal kırıklığı.
Kalabalıklar genel olarak ürkütücüydü. İçimde bastıramadığım bir karanlık taraf; "Çünkü son zamanlarda içine karıştığın tek kalabalık cenazelerdi." diye fısıldadı.
Bitmek bilmez bir sevgi, zorunlu bir sevgi, kontrol edilemez bir muhtaçlık ve asla azalmayan bir özlemdi Doruk Ilgaz.
İçimde yükselen bir ağıt vardı, bir savaşa gidiyormuşum gibi değil, ciğerlerimi parçayalan bir yas kokusu vardı; çoktan şehit düşmüşüm gibi.
Yalnızlık sorun değildi, yalnızlıkla başa çıkabiliyordum; onun tarafından yalnız bırakılmadığım sürece.