Ece okyan
@Ecee16
Özgür mü diyorsun kendine? Sana hükmeden düşünceni duymak isterim.
Öğrenci
yüksek lisans
69 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
İnsanların içindeki umut... Kimisinde fazladan olur, kimisinde ise tek hamlede tükeniverir. Kimi zaman iyilik getiren bu his kimi zaman da -tüm diğer hisler gibi- kötülük getirir.
En çok da belirsizlik yorar biz insanları. Ölenler yok olurken, kalanlar her gün ölüyor. Belirsizlik içerisinde, zihne giren bir düşünce vebadan beter ediyor belki de.
Belirsizlikler, gitgeller içerisinde iyimserler de öğreniyor; erken sevinmenin hüsrana uğratabileceğini. Umutlar gerçekten de karşılık aldığında bile birden bire yok olabilir korkusunu barındırıyor içinde.
Ve tabii… Kiminin umudu, kiminin sonu...

Karakterin çokça hareketi insanın canını sıkıyor. Diyorsunuz ki; bir insan bu kadar mühim bir konuda nasıl olur da bu kadar umursamaz olabilir? Hele de benim gibi kafanızda her şeyi sorun eden biriyseniz...
İnsanların ruh hallerini bilemeyiz ki her zaman söylerim, insanın kafasının içini açıp ne var ne yok bakamayız, ancak kafasının içindekileri şu sebepledir bu sebepledir diye kendimizce yorumlarız. Fakat her ruh diğerinin ötekisidir. Bir kararda; ki bu karar hayati nitelikteyse kişinin ruh haline göre verilebilir çoğu kez. Neydi ki amaç? Gözünüze güneşin gelmesi? Ya da hiç... Ah ne basit... Fakat kararın sonuçları bu kadar basit olmayabilir. Hayatı basit görenler, hayatın ciddiyeti ile karşı karşıya geldiklerinde tuhafsamamalı.
Basitçe bir insanın hayatını mahvederken, umursamazca davranırken karşı ruhu hiç düşünmüyor karakter. Fakat iş kendine dönünce çokça düşünüyor -her ayrıntıyı- . Olmamalı. Sonuçlarının acıtacağı şeyleri biraz olsun düşünmeli. Söz konusu kendimiz olunca acı içerisindeyiz, başkası olunca umursamazlık...
Bambaşka sandığımız insanlar, hayatlarının bir ânına takılmış olabilir. Tanımadığımız insanlar hakkında nasıl da kolay hüküm verebiliyoruz. “Cesur ve utanmaz biri oldun mu, senden çekinirler! Bütün yumruklar korkak, beceriksiz ve namuslu insanların tepesine iner.” diyor Dostoyevski. Raif efendi için hiçbir şeyin önemi kalmamıştı. Mariası, güzel Kürk Mantolu Madonnası bile onu terk etmişse herkes bunu yapabilirdi. Yaşamını, ruhunu içinde bulduğu Mariası onu terk etmişti... Artık ne önemi vardı yaşamın ve olanların ? Ânın içinde dahiliyeti dışında hiçbir hissiyatı yoktu. Ta ki o güne kadar...
Eski pansiyon komşusu Frau van Tiedemann ile 10 yıl sonra karşılaşır. Ve tasavvur ettiği her şey bir anda tersine döner.
Boşunaymış, insanlara olan inançsızlığı, hissizliği boşaymış. “Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim, ikinci defa oynayamam.”
Ahh insanlar... Hep kendilerini göstermek isterler. Herkese ne ki? Kimin umrunda? Kendini de çok önemseyen; başkaları da onu sabah akşam konuşuyor sanır. Ödleri patlar rezil olmaktan. Senin kendini gösterme oyunun, başkasının hayatî ihtiyacını yiyip bitiriyor olabilir.
Ve şunu da eklemek isterim “En iyi planları fareler ve insanların, sıkça ters gider...”
/Ece OKYAN/
