Tüm duygularım ve deneyimlerim bir anlamda inanılmaz yoğunken, başka bir anlamda bütünüyle önemsizdi çünkü hiçbir kararımın neticesini yaşamıyor gibiydim, hayatımdaki hiçbir şey - işim, evim, arzularım, aşklarım- kalıcı gelmiyordu. Her şey mümkünmüş, hiçbir kapı ardımdan kapanmıyormuş, bir yerlerde henüz tanımıyor olsam da beni sevecek ve beni mutlu etmek isteyecek insanlar varmış gibi geliyordu. Belki de dünyaya karşı o dönemki açıklığımı açıklıyordur bu durum; belki de farkında olmadan geleceğimin yolunu gözlüyor, bir işaret bekliyordum.