Ece Tecimer
@Ecetecimer
Lisans
Eskişehir
578 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bugün sizlere maneviyatımızı arttıracak, ruhumuza rehberlik edebilecek bir kitapla geldim. @sidikacalarslan.fotografiyazan ’ın yazdığı “Oku İle Başladı İlk Nefes.”
Bu kitap, öyle sadece okunup geçilecek bir metin değil; her satırında bir ayetin yankısını duyduğunuz, rotasını tamamen “Kur’an-ı Kerim’in” ışığında çizen bir yolculuk. Yazar, anlatısını doğrudan ilahi kelam üzerine inşa etmiş. Attığı her adımda bir ayeti baz alarak, o kadim “Oku” emrinin aslında sadece harfleri değil, kâinatı ve kendi nefsimizi okumak olduğunu bıkmadan hatırlatıyor.
Okurken şunu fark ediyorsunuz: Bizim tesadüf sandığımız o ilk nefes, aslında büyük bir planın ve hitabın başlangıcıymış. Kitap boyunca ayetlerin ışığında ilerlemek, insanın modern çağın karmaşasında kaybettiği o manevi pusulayı yeniden bulmasını sağlıyor. Zihninizdeki gürültüyü susturup sadece o kutlu sese kulak vermek, hayatı ayetlerin penceresinden yeniden süzmek isteyenler için güzel bir öneri.
Kelimelerin ötesinde, hakikatin izinde bir nefes molası gibi...
İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere zamanın sadece geçip gitmediğine, aslında bir dönüşüm süreci olduğuna inandıran bir kitapla geldim. 
Zehra DURMUŞ ’un kalemen aldığı “Yolculuğun Esrarı”.
Bu kitap, sadece sayfalar arasında bir gezinti değil; geçmişin tozlu raflarından bugüne sızan fısıltıları takip ettiğiniz bir ruh serüveni. Yazarın o büyüleyici dokunuşuyla, şehirlerin dile geldiği ve taşların sırlarını paylaştığı bir atmosferde kendinizi buluyorsunuz.
Okurken “Zaman geçmez, dönüşür,” cümlesi bir mühür gibi zihninize kazınıyor. Hayatın koşturmacasında unuttuğumuz o kadim soruları hatırlatırken, aslında her birimizin kendi hikayesinde birer “iz sürücü” olduğumuzu fısıldıyor. Karakterlerin içsel çatışmalarında kendinizden parçalar bulacak, bazen bir
duraklamanın aslında en büyük ilerleyiş olduğunu fark edeceksiniz.
Yazar, karakterlerin içsel hesaplaşmalarını öyle bir atmosferle harmanlamış ki, okurken insanın kendi geçmişindeki ayak seslerini duymaması imkansız. Kitap boyunca süren o gizemli arayış, aslında dışarıda değil, tamamen içeride biten bir yüzleşme. Eğer hayatın görünen yüzünden daha fazlasını arayanlardansanız, bu esrarın içinde kaybolmaya hazırlıklı olun.
Bitirdiğimde şunu düşündüm; belki de en uzak yolculuk, insanın kendi kalbine giden o ince yoldur. İyilikle ve kitapla kalın.
Zehra DURMUŞ ’un kalemen aldığı “Yolculuğun Esrarı”.
Bu kitap, sadece sayfalar arasında bir gezinti değil; geçmişin tozlu raflarından bugüne sızan fısıltıları takip ettiğiniz bir ruh serüveni. Yazarın o büyüleyici dokunuşuyla, şehirlerin dile geldiği ve taşların sırlarını paylaştığı bir atmosferde kendinizi buluyorsunuz.
Okurken “Zaman geçmez, dönüşür,” cümlesi bir mühür gibi zihninize kazınıyor. Hayatın koşturmacasında unuttuğumuz o kadim soruları hatırlatırken, aslında her birimizin kendi hikayesinde birer “iz sürücü” olduğumuzu fısıldıyor. Karakterlerin içsel çatışmalarında kendinizden parçalar bulacak, bazen bir
duraklamanın aslında en büyük ilerleyiş olduğunu fark edeceksiniz.
Yazar, karakterlerin içsel hesaplaşmalarını öyle bir atmosferle harmanlamış ki, okurken insanın kendi geçmişindeki ayak seslerini duymaması imkansız. Kitap boyunca süren o gizemli arayış, aslında dışarıda değil, tamamen içeride biten bir yüzleşme. Eğer hayatın görünen yüzünden daha fazlasını arayanlardansanız, bu esrarın içinde kaybolmaya hazırlıklı olun.
Bitirdiğimde şunu düşündüm; belki de en uzak yolculuk, insanın kendi kalbine giden o ince yoldur. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere hüzünle harmanlanan bir kitapla geldim. @enesresul38 yazdığı “Bir Papatyanın Sessizliği”.
İnsan bazen tüm cümlelerini biriktirip birine sunmak istiyor ama aldığı karşılık sadece kocaman bir anlaşılmama duvarı oluyor. Kitap tam da bu noktada, o sessizliğin içindeki derin feryadı anlatıyor. Sayfaları çevirdikçe, aslında sevmenin birine sahip olmak değil, onu tüm gitmişliğine rağmen kalbin en özenli köşesinde yaşatmak olduğunu anlıyorsunuz.
“Sustum çünkü yoruldum” diyen o ses, aslında hepimizin bir dönem geçtiği o kırgın yolları temsil ediyor. Şair, duygularını “abartı” sananlara inat, sessizliğin en asil duruş olduğunu hatırlatıyor bize.
Bir papatyanın sadece açmak isteyişi gibi, karşılık beklemeden, sadece olduğu gibi sevmenin o saf ama hüzünlü hikayesini okuyoruz her mısrada. Kendi içine dönmek, orada birini sonsuza dek saklamak ve sessizce beklemek isteyen herkesin kalbine dokunabilecek bir liman bu eser. Yazarımızın yüreğine, emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
