Zorba'nın acısını kıskanarak kendi kendime 'İnsan bu demektir' diye düşünüyordum. Acı duyduğu zaman, gerçek iri gözyaşları döken, sevinirken de sevincini, ince, metafizik eleklerinden geçirerek onu boşuna harcamayan, sıcakkanlı ve sağlam kemikli insan!
Hayatım yanlış yola sapmıştı, insanlarla olan ilişkimi bir iç konuşması haline sokmuştum. O kadar düşmüştüm ki, bir kadına aşık olma ile kitap okuma arasında seçim yapmam gerekse, kitabi seçerdim.
"İnsanları rahat bırak, patron, gözlerini açma! Çünkü açarsan ne görürler? Ellerinin körünü! Onun için bırak kapalı kalsınlar da hayallerini göredursunlar! Ancak, ancak... gözlerini açtıkları zaman onlara gösterecek daha iyi bir dünyaya sahip olasın... Böyle bir dünyaya sahip misin?"