Olmuş o kadar halk-ı cihân mekirde üstad
Kim sabıka-i şöhret-i şeytan unutmuş
Insanlar hile ve üçkağıtçılıkta o kadar ustalarmışlar ki şeytan bu konudaki şöhreti unutulup gitmiş
Nabi
Kimsesiz hiç kimse yok her kimsenin var kimsesi
Kimsesiz kaldım yetiş ey Kimsesizler Kimsesi
Dünyada kimsesiz hiç kimse yok, herkesin bir kimsesi var. Bir tek ben kimsesiz kaldım, yetiş ey Kimsesizler Kimsesi!
Oysa aşk işinde ortaklık olamazdı. Mümkün muydu hiç, sevenin sevileni paylaşması ve olabilir miydi bir gönülde iki aşk? Yakışık almazdı bir evde iki misafir.
Hikmet taleb-i mâlda Kârûn gibi şimdi
Hâhişgeri-i lokmada Lokmân unutulmuş
Mal mülk peşinde koşarak Karun gibi yaşamanın adına hikmet diyorlar şimdi. O kadar ki, lokma peşinde koşarken Lokman Hekim' in öğütleri unutulup gitmiş
Nâbî
"Ruhlarını şeytana satanlar ile Rahman'a adayanlar da işte bu ince çizgi ile birbirinden ayrılıyordu. Birileri zamanı çoğaltıyor, diğerleri harcayıp tüketiyordu çünkü. Birileri iyi şeylerle hayata anlam katarken diğerleri hayatın kötülüklerine tapıyordu. "