Edanur GÜRER KOCAMAN
@Edanur_Gurer
Denizlerden
Esen bu ince hava saçlarınla eğlensin.
Ayşe Duman'ı ilk kez bu sene YouTube videolarından tanıdım. Bunalmış olduğum bir dönem dinlemeye başladım sadece bir doktor ya da kadın doğumcu değil aynı dönem dinlemeye başladığım Sinan Canan gibi zihnime ruhuma iyi gelen anksiyetemi tanımlamamı sağlamış bir insan. Kitabı elime aldığımda içimde bana faydası olacak şeyler var ki elime geldi demiştim. Yazdıklarına söylediklerine beni tedavi edecek diye bakıyorum. 10 küsur yıldır geçmeyen mide bağırsak sorunlarım ilerleyince ve hiç bir doktorun kalıcı çözümü olmayınca bunu zihnen bitirmem gerektiğini düşünmeye başladım. Basit söylemlerini hayatıma geçirmeye başladığımda ya da kendime hatırlatmaya başladığımda gerçekten daha iyi sonuçlar almaya başladım. Tüm doğum konularını kendimi tekrar doğurmak olarak algılayarak ilerliyorum. Panik atakla doğum sürecinin çok ciddi benzerlikler içerdiğini keşfettim biraz. Kişisel gelişim kitaplarına önyargıyla yaklaştığım halde bu kitaba şans vermem gerektiğini düşündüm. Kitabı bitirince Ayşe Duman'a bir kez daha hayran oldum diyebilirim. Gerçekten bu kadar eril bir dünyada saçma sapan dişil tanımları arasında gerçek bir kadın olmayı kadınlık duygusunu en iyi tarif eden insanlardan birisi herhalde. Zihinsel olarak oluşturduğumuz bir çok çıkmazı çıkar yol yapabilmeyi aslında bütün yolların çıkılabilir yollar olduğunu en yumuşak biçimde gösteriyor. Umarım ömrü uzun olur ve bu yolda bize, kendine daha çok şey katabilir.
Reklam
Aytmatov okumak ne büyük zevk. Bir bozkırı defalarca seyrettirmeyi başarıyor. Savaşın ardında kalanları defalarca düşündürmeyi başarıyor. Ahlaki konuları tekrar tekrar düşündürüyor. Eğer yanlış hatırlamıyorsam Aytmatov'un en yumuşak kitabıydı bence bu. Her kitabında başka başka üzerken burada üzmedi. Konuya da öyle bir yaklaşımı vardı ki normal de böyle bir olayı yaşayan birini duysak ne çok eleştirebilirdik ama burada Cemile'ye hak vermek durumunda kaldım sanki. En azından nerede nasıl olduklarını da yazsaydın ya dedim. Diğer kitaplarına göre çok daha hafif bir kitaptı her açıdan. Yine de aynı Aytmatov aynı zevkli okuma.
Kemal Tahir'i galiba ilk kez okudum. Dilini beğendim. Yazdığı karakterleri gerçekten görür gibi oldum. Babaannelerimizin anneannelerimizin geçmiş günlerle ilgili anlattıklarını düşünmeden edemedim. Bu sürede eşimin tekrar tekrar açtığı Odam Kireç Tutmuyor türküsünü de bu kitapta ki karakterler söylüyo gibi hissettim. Dili güzelse de konulardan aynı biçimde haz aldığım söylenemez. Hele ilk hikayeleri bitirdiğimde yüzüm de ekşi bi ifade kaldı. Kadın karaktere bakış açısı rahatsız ediciydi. İşin kötüsü evlilik olaylarının bu kadar zoraki gerçekleştirildiğini dinlediğim onca yaşlı kadından sonra yazar abartmışta diyemiyorum maalesef. Eğitimsizliğe ve çürümeye kendimizi saldığımız zaman buna benzer şeylerin tekrarlanmayacağını da sanmıyorum. Dil güzel konular çokça ekşi.
Son zamanlarda okuduğun en sürükleyici kitaptı diyebilirim. Genel olarak Peyami Safa okumayı sevsem de diğerlerinde bu kadar sürüklendiğimi hatırlamıyorum. Aşırı sinirlendiğim yerler oldu. Duyguyu derinden hissettiğim cümleler. Duygusal olarak olgunlaşmaya çalıştığım bi süreçte beni çok heyecanlandırdı. Artık yedinci ayına varmak üzere olan evliliğimde; evlilik, aile, düzen, sadakat, güven, samimiyet, denge gibi kavramları daha yakından irdelerken kitapta bunlarla karşılaşmak belki iyi bi denk gelişti.
Neden bilmiyorum ama tat verecek bi kitap gibi gelmemişti başta seksen doksan dönemi ruh bunaltan sanat filmi hissi verecek gibi gelmişti. Evet yine bi sanat filmi hissi var ama ruh bunaltan türden değil. Aynı düşündüğümüz satırlara denk geldim. İçinde bulunduğum ruh haline uygun yerlere, ben olsam burada nasıl tepki verirdim, dediğim konulara. Fena bi kitap değildi. Bu süreçte zevk aldım diyebilirim.
Reklam