Barış Yetgin
@EdebiMelodi
Bir tutam dünyayı aydınlatmak için kıvılcımlar saçmak ve geceyi tutuşturmak isterdim. En zor olanı ise alevlerin gölgesinde, yüzlere vuran geçici aydınlıklarda tanımak insanı...
Yıldızsız şehir gecelerinde yaşadım hep. Gecenin büyüsünü yaşamadan geçti cocuklugumuz.
Hayat bombos beyaz sayfalarla dolu bir defterle başlıyor. Yavas yavaş dolduruyorsun. 20'lerinden sonra yazdığın satırlarda yazdığın yerleri karalamaya başlıyorsun. Her yazipta üstünü karaladigin satır veya paragrafın başlangıcında yada sonunda keskeler beliriyor aslında. Yaşam defterini ne kadar az karaladiysan o kadar sade ve sıkıcı yaşamışsındır. Ne kadar çoksa da o kadar tecrübe edinmişsindir. Sadelik mi tecrübe mi dersen ikisi de gerekli sanirim.
Haziran Yakamozu...
Gecenin karanlığını bozan bir dolunay ışığıyla doluyor gözlerimin ölgün bebekleri. Denize vuran ışıltıları seyrediyorum yorgun beynimle. Deniz durgun benim gibi, deniz yorgun bedenim gibi. Her dalga sanki dünyanın bir kalp atışı gibi. usulca bırakıyor sahile damlalarını, yüreğim gibi. Bense düşünüyorum. deniz mi yorgun ben mi? Deniz mi yorulmuş hüzünden ben mi? ...
