“Leto bir keresinde, özellikle çok sevdiği bir Duncan’ın ölümünden sonra, hafızasında yer alan büyük müzik eserlerini turlamıştı. Mozart’tan çabuk sıkılmıştı. Yapaydı! Oysa Bach... ahhh, Bach.
Leto aldığı hazzı anımsıyordu. Orgun başına oturmuş, müziği içimde hissediyordum. Bach ile boy ölçüşebilecek sadece üç müzisyen vardı. Licallo bile ondan iyi değildi; onun kadar iyiydi, ama daha iyi değildi.”