Elimizden kitaplarımızı alsalar, şaşkınlıktan artık hangi yola gideceğimizi, kimi destekleyip kimden sakınacağımızı, kimi sevip kimi hor göreceğimizi bilemeyiz. Bize insan olmak, etiyle kemiğiyle canlı bir insan bile olmak zor geliyor. Yokmuşuz gibi davranmayı seviyoruz.
Tanrım! Hiçbir varlıkla ilgisi olmayan, bu tamamıyla hayal ürünü aşklarım beni öylesine mutlu ediyordu ki; artık gerçek sevgiye ihtiyacım kalmıyordu. Açıkçası, gerçek birini sevmek benim için lükstü.
O zamanlar birşey daha canımı yakardı; ne kendimi birine benzer bulurdum, ne de herhangi birini kendime. "Ben yalnız ve farklıydım, onlarsa beraber ve birbirlerine benziyorlar" diye düşünürdüm.