Ediz Kesen

Ben geciktikçe ağlasam da, şafağın gülüşünü beklemeye razıyım
Sayfa 162
Alıntı
Reklam
Ellerini gözlerine götürdü,daha da büyük kötülüklerden korumak istiyormuşcasına öylece tuttu.
Ve bazen de öyle dalıp gidiyorum
Ve yüreğinde bu sıkıntılar,bu ağırlıkla gene de işe koyulması gerek,gündelik,sakin bir yüzle…Kafasını Salim tutarak,bir elini dümenden ayırmadan çalışmayı sürdürmesi öteki eliyle de kimseye zarar vermemeye çabalaması gerek.
Öte yandan,şurası da bir gerçek ki bir şeyleri başaramamak,teknik zorluklar,korkunç melankoliye kaptırabiliyor insanı.
İyiyim ama yorgunum ve sık sık duyumsuyorum bunu.
Reklam