Münferit
@Edoy
İnsan ne anlaşılmaz biri varlık! En gerekli olduğu yerde bütün gücünden yoksun değil mi? Sevinçten başı dönmüş olsa da, yine küçücük bir yerde kapalı değil midir? Sonsuzluklar içinde kaybolup gitmek isterken de dönüp dolaşıp yine o kör ve soğuk akıl duvarına çarpmaz mı?
Reklam
İnancın, güçsüz kalanlara destek, susuzluktan cayır cayır yanan sevgilinin yüreğine su serpecek bir kaynak olduğunu anlıyorum. Ama acaba bu herkese nasip olmuş mudur, olacak mıdır? Şu koca dünyaya bir göz at! Binlerce insanın bundan nasibini almadığını göreceksin.
İnsan hayatta geçici bir yolcudur. Kendi varlığına en çok inandığı, dostlarının hatıralarında ve gönüllerinde en çok izler bıraktığını sandığı yerde bile kalplerden sinir ve izleri kaybolur. Hem de ne çabuk!
Duygularım tükenmişti sanki. Kalbimin o eski coşkunluğu kaybolmuştu, bomboştum adeta.
Nasıl oluyor da, insanı mutlu eden bir şey aynı zamanda onun felaketinin de kaynağı oluyor?