Münferit
@Edoy
Bir başkasının varlığından geçme, ondan duraksayıp soluklanma, orada bir bütünlüğe varma ya da dağılarak ayrılmanın beslendiği ilham bilinmezliklerle doluyken, yine de kendini başkasının gizeminde bir anlama kavuşturma arayışı durmadan tekrar ediyordu.
Bazı arkadaşlarım anlayamıyor, sık sık gözlerini üzerime dikip soruyorlardı.
"Ne istiyorsun?"
"Yaşamak istiyorum."
Hırstan, fazlalıktan, korkudan ve sonsuz beklemelerden uzak bir yaşamak.
Yaşamak yokluğa bakmaktı. Herkesin gözü başka bir şeyin yokluğundaydı.
Yine de insanın onunla ne yapacağını bilemediği, bazen savaşması ve bazen de başvurması gereken bir şeydi hafıza.
Kelimeler insana sabır verir. Bu nedenle varlığımızı kelimelerin içine yerleştirmek isteriz bizi bütün benliğimizde kaplayacak tek şey dildir.