Ne gitmek istiyorum ne kalmak.
Ne yaşamak ne ölmek.
Ne gülmek ne ağlamak.
Aldığım nefes başına buyruk, gülüşlerim emanet.
Ne zaman hangi saat başladı kayboluşum?Bilmiyorum.
Acıya bile artık duygusuzum.
Unutulmuş gibiyim ben ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir.
Bilmem ki nasıl anlatmalı?
Yalnız bile değilim... Edip Cansever
Günün sonunda insanın aradığı şeyin yok ettiği şey olması ise gerçek bir trajediydi. Kestiği ağacın oksijenine, kirlettiği suya ve katlettiği her yaşam kırıntısına muhtaçtı sonunda.