Nursemin Doğan
@Edrn
Şu anda okuduğu kitap
"Zaman, en pahalı ve maliyetli denklemdir insan hayatında. Iyi yönetilmediğinde koca bir ömrü heba etmeye yakınsın. Ömrün neresinde olduğunu bile bilmiyoruz, belki şu an bile geç değildir bizim için, belki de tüketmişizdir geri kalanı. Her ne olursa olsun sayılı dakikalar bile çok önemli insan hayatında."
@murattavliofficial
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
DARAĞACI
“Bir insanın annesi kaç yaşındayken vefat ederse etsin, o çocuk o gün kozadan çıkmışçasına dünyaya yabancı, ürkek, çaresiz ve kimsesiz oluyor.”
“Aslında sadece annesi ölenler öksüz olmuyor. Ne anlam yüklerseniz yükleyin, hayatımızdan kim eksilse öksüz kalıyoruz. Dallarımız kırılıyor. Ama rüzgar ile asıl mücadele eden köklerimiz ya hani. Ölmüyoruz. Yeniden bahar dallarına hazırlanıyoruz."
Eseri okumaya başladığınız andan itibaren ilk sayfalarda okuyucuyu üffpp diye içine çekiyor bu güzel eser. Hele ki Süreyya’nın o iç sesi yok mu beni çok güldürdü. Betimlemeler ise o kadar özenle yazılmış ki eseri okumaya doyamıyorsunuz. Zaten Asalet hanımın tüm eserlerini okumaya doyamadım ve bitmesin diye yavaş yavaş sindirerek okudum. Kalemi tek kelime ile muhteşem. Yazarımızın eserleri sadece kütüphanemde değil yüreğimin en güzel yerinde. Bu eserin etkisinde o kadar kaldım ki, kitaptan aldığım notları yazarken ve yorumu hazırlarken bile yüreğim sızladı, gözlerim dolu dolu oldu. Ahh be mahir Mezitli sen neler yaşamışsın o çocuk yüreğin ile... yıllar geçse de, koca adam olsa da o çocuk yüreğinin hep aynı kalması, annesi ile imtihanı bana bile çok ağır geldi. Göz yaşlarımı tutamadım, paramparça oldum yaşananların ardından. Afra Behice Mezitli’ye de hayran kaldım. Süreyya ilk başlarda onu ne kadar garipsediyse de ben sanki onun karşısındaymış gibi imrenerek izledim kendisini.
#asaletsalgınoğlu #darağacı #okudumbitti #yorum
“ insan aslında ne yaşarsa yaşasın, kaybolmaz. Kelimeler ve niyetler arasında sıkışır. Yolunuzun kesiştiği herkesi iyileştiremezsiniz. Nasıl yalnız olunacağını bilmek, sevmenin kendine doğru çıkılan yolculuğunda kendini sevebilmenin en ulvi istikametidir. Birine veya bir şeye tutunmak istiyorsanız onun sizi, sizin de onu tuttuğunuz kadar tuttuğundan emin olmalısınız. Ve hiçbir zaman tutunmanın, hiçbir bağın, kan bağı çaresizliğine tutunma acziyetine izin veremeyiz.
Hayat, avucumuza bir sürü inci doldurur ama sadece inci olmaları, onları bir araya getirip kolye olması için yeterli değildir. Çünkü mutluluk ya da mutsuzluk zannedildiği gibi soyut kavramlar değildir.”
"Şu herkesin bir kere geleceği fani dünyada size kötülük etmiş, kastetmiş insanları ya affederek ilerleyebilir ya da kendi yüreğimizde kurduğumuz darağacında sallandırarak hafifleyebiliriz. Başka türlü hayatımıza devam edemeyiz. Herkes affedilmez. Affedilmemeli. Bazıları sallandırılmalı..."
@asaletslgno