Efdelya yurt
@Efdelyayurt
39 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Kaçış
Muhabbet benim için mektupların gücüyle kurulmuş, son derece samimi ve duygusal bir romandı. Virginia Evans öyle doğal ve akıcı bir dil kullanıyor ki kitabı okurken karakterleri izlemiyor, onlarla yazışıyormuş gibi hissediyorsun. Mektup formu sayesinde her karakterin sesi ayrı ayrı duyuluyor ve zamanla onlar birer kurgu karakter olmaktan çıkıp gerçek insanlara dönüşüyor. Kitap boyunca en çok etkileyen unsur ise Sybil'in yaşadığı kaybın hikâyenin alt katmanlarında sürekli hissedilmesi oldu. Bu acı hiçbir zaman bağırarak anlatılmıyor; tam tersine her mektubun arasında sessizce dolaşıyor ve karakterin bütün hayatını şekillendiren görünmez bir yük hâline geliyor. Sybil'in hayata, insanlara ve kendisine dair söyleyemediklerini yıllarca mektupların arasına saklaması çok dokunaklıydı. Mektuplar onun için sadece iletişim kurmanın değil, hayatta kalmanın ve acısını taşıyabilmenin yolu gibiydi. Bu yüzden kitabın sonlarında içinde tuttuğu her şeyi sonunda dışarı vurması ve ardından hayata veda etmesi beni derinden etkiledi. O an yalnızca bir karakterin ölümü değil, yıllardır taşınan bir yasın, bir yalnızlığın ve bir özlemin dışa çıkışı gibi hissettirdi. Kitabın en güçlü yanı bence tam olarak buydu: büyük olaylar anlatmadan, insanların birbirlerine yazdığı mektuplar üzerinden sevgiyi, kaybı, dostluğu ve yas tutmayı anlatabilmesi. Kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok insanlar kaldı; sanki bir romanı değil, bir grup dostun hayatını okumuş ve sonunda onlara veda etmiş gibiydim. Bu nedenle benim için hem çok sıcak hem de çok hüzünlü, uzun süre unutamayacağım bir kitap oldu .
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu nasıl sıcak bir dil
Bayan Ming'in Hiç Olmayan Çocuğu benim için kısa hacmine rağmen büyük duygular taşıyan bir romandı. Éric-Emmanuel Schmitt son derece naif, sade ve akıcı bir dil kullanıyor; kitap sanki bir roman değil de iki insan arasında geçen uzun bir sohbet gibi ilerliyor. Özel hayatındaki kırgınlıklardan uzaklaşmak için Çin'e gelen Fransız anlatıcının Bayan Ming ile kurduğu dostluk, kültürler arasındaki farklılıkların ötesinde insanın anlaşılma ihtiyacını gösteriyor. Kitapta beni en çok etkileyen şey ise Bayan Ming'in çocuklarından bahsederken kullandığı sevgi dolu dil oldu. Sayfalar ilerledikçe bunun sadece bir aile hikâyesi değil, insanın umut etme, kendine bir anlam yaratma ve hayata tutunma biçimi olduğunu hissediyoruz. Ayrıca Konfüçyüs düşüncesinin romana yerleştirilme şekli çok başarılı; felsefe bir ders gibi anlatılmıyor, günlük konuşmaların içine doğal bir şekilde karışıyor. Bu yüzden kitap hem düşündürüyor hem de insanın içini yumuşatıyor. Bende kalan duygu hüzünden çok şefkat oldu. Kısacık bir metnin içine bu kadar sevgi, bilgelik ve insanlık hâli sığdırabilmesi kitabı benim gözümde özel kılan şeydi.
Yaşlılık , kader ve yalnızlık
Bay Hiç Kimsenin Kayboluşu benim için olaylardan çok duyguların ön planda olduğu bir romandı. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey hikâyenin kendisinden çok, insanın kalabalıkların içinde nasıl yalnızlaşabileceğiydi. Romanın kahramanı sadece yoksul ya da kimsesiz değildi; yıllar onu yavaş yavaş silmiş, insanların arasında yaşayan bir gölgeye dönüştürmüştü. Herkes onu görüyordu ama kimse gerçekten fark etmiyordu. Bu yüzden kitaptaki asıl kayboluş fiziksel değil, insanın görünmez hâle gelmesiydi. Bende kalan duygu hüzünden çok sessizlik oldu; sanki bazı insanlar ölmeden önce de dünyadan silinebiliyorlar.
Genel inceleme haricinde kitap iki bölüm birincisinde bay hiç kimsenin demas hastası adamdan kurtulmak istemesi ama vicdan muhakemesini görüyoruz. 2. Bölümde ise kayboluyor ve polis Refik geliyor . Bu seferde Refiğin kimlik bunalımı görüyoruz. Aslında devlet yönetimi ve bürokratik bozulmayı da bu şekilde görmüş oluyoruz .