Efdelya yurt
@Efdelyayurt
32 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Madem yaşıyoruz o zaman neden bu kadar korkuyoruz
Zorba benim için çok canlı, çok insani ve okurken sürekli ilerleme isteği uyandıran bir romandı. Nikos Kazancakis’in dili son derece akıcı; felsefi düşünceler içerse de bunları ağırlaştırmadan, yaşamın içinden gelen diyaloglar ve gözlemlerle veriyor. Kitabın en güçlü yanı bence Zorba karakteri. O, hayata teorilerle değil deneyimle yaklaşan, acıdan da neşeden de kaçmayan, yaşamı bütün yoğunluğuyla kucaklayan bir insan. Roman boyunca anlatıcının kitaplar ve düşünceler aracılığıyla aradığı şeyi Zorba’nın yaşayarak bulduğunu görüyoruz. Bu nedenle kitap sadece iki insanın hikâyesi değil; düşünmekle yaşamak arasındaki çatışmanın da hikâyesi. Zorba kusursuz bir karakter değil, hatta zaman zaman bencil, düşüncesiz ve fevri davranıyor; fakat onu unutulmaz yapan da bu kusurlarıyla birlikte son derece canlı olması. Kitabı okurken bende kalan duygu, insanın hayatı tamamen anlayamayacağı ama buna rağmen onu bütün güzelliği ve karmaşasıyla yaşayabileceği düşüncesiydi. Buna rağmen finalde hafif bir eksiklik hissi yaşadım; sanki Zorba gibi büyük bir karakterin ardından daha güçlü bir kapanış bekliyordum. Bu yüzden romanı çok sevsem de bende tamamlanmışlıktan çok özlem duygusu bıraktı. Yine de dili, karakterleri ve yaşama bakışıyla uzun süre akılda kalacak bir eser olduğunu düşünüyorum
Reklam
Okyanus
Kayıp Balina benim için hem duygusal hem de çok akıcı bir kitaptı; bir oturuşta okuyup bitirdim çünkü hikâye sürekli merak duygusu yarattı. Hannah Gold çocuğun iç dünyasını balina üzerinden çok etkileyici bir şekilde yansıtmış; özellikle yalnızlık, anlaşılma isteği ve annesiyle kurduğu bağ beni oldukça etkiledi. Kitapta en sarsıcı bulduğum şey ise çocuğun zaman zaman ebeveynine ebeveynlik yapmak zorunda kalmasıydı; o yükü ve erken büyümüşlük hissini çok gerçekçi vermişti. Balina ile kurulan bağ sadece bir hayvan sevgisi değil, aynı zamanda kaybolmuşluk, aidiyet ve iyileşme duygusunu taşıyor gibiydi. Bunun yanında balinalar hakkında bilgi vermesi ve çevre bilincini hikâyeye doğal şekilde yerleştirmesi kitabı daha da güçlü kılmış. Bence ortaokul yaş grubu için çok güzel bir kitap ama çocuk kitaplarını seven yetişkinlerin de rahatlıkla etkilenebileceği, sıcak ama aynı zamanda düşündüren bir anlatımı var.
Üç virgül
Üç Başlı Ejderha benim için alışılmış bir olay örgüsünden çok duygu, düşünce ve bilinç akışıyla ilerleyen bir kitaptı. Buna rağmen karmaşık gelmekten çok akıp gitti; kısa sürede bitirdim çünkü Leylâ Erbil’ın dili ve kurduğu atmosfer beni sürekli içinde tuttu. Kitapta her şey net bir sonuca bağlanmıyor ama bence amacı da bu değil; daha çok insanın iç dünyasını, karanlık taraflarını ve toplumun bozulmuş hâlini hissettirmeye çalışıyor. İlk hikâye beni daha fazla etkiledi çünkü yitirilen çocuk temasının mitolojik öğeler ve Osmanlı geçmişiyle iç içe verilmesi çok güçlüydü; sanki kaybolan sadece bir çocuk değil, geçmişin masumiyeti ve insanlığın unuttuğu taraflarıydı. İkinci hikâye ise daha parçalıydı ama orada da insanların kendi kötülüklerini başkalarına yayma isteği dikkatimi çekti; sanki insan kendi içten içe çürümüşse herkesin de öyle olmasını istiyor. Kitap boyunca net olaylardan çok hisler ve düşünceler akılda kaldı ve bu yüzden benim için farklı ama oldukça etkileyici bir okuma deneyimi oldu.
İnsanın güç karşısındaki değişimi
Oldukça farklı ve garip bir okuma deneyimiydi; ilk defa bu kadar absürt ama aynı zamanda bu kadar rahatsız edici bir kitap okudum. Başta tuhaf gelse de George Saunders’ın mizahi ve akıcı dili kitabı sürükleyici hâle getiriyor. Hikâye yüzeyde saçma ve komik görünse de altında insanın iktidar karşısındaki zayıflığını, kalabalık psikolojisini ve ne kadar kolay acımasızlaşabildiğini anlatıyor. Kitapta beni en çok etkileyen şey, kötü düzen yıkıldığında o düzeni destekleyen insanların bir anda tam tersini savunuyormuş gibi davranmaları oldu; bu durum bana insanların çoğu zaman gerçekten bir ahlaka değil, güce ve çoğunluğa bağlı yaşadığını düşündürdü. Bence kitabın temel meselesi insanın “iğrençliği” ve çıkarı uğruna ne kadar hızlı yön değiştirebildiği. Absürt yapısı nedeniyle herkese hitap etmeyebilir ama dili, mizahı ve verdiği rahatsızlık hissi sayesinde bende güçlü bir bıraktı.
Drina Köprüsü benim için tarihsel ve düşünsel olarak güçlü olsa da okuma deneyimi açısından yorucu bir romandı. Ivo Andrić’in dili çok sakin, mesafeli ve ağır ilerliyor; bu da kitabın atmosferini güçlü kılsa bile duygusal bağ kurmayı zorlaştırıyor. Romanın amacı tek bir karakterin hikâyesini anlatmak değil, yüzyıllar boyunca değişen bir toplumun hafızasını göstermek olduğu için olaylardan çok tarihsel akış ön plana çıkıyor. Köprü burada insanların gelip geçtiği ama kendisinin kaldığı bir sembol hâline geliyor ve kitap bireyin geçiciliğini oldukça etkileyici bir şekilde hissettiriyor. Buna rağmen parçalı yapı, sürekli değişen karakterler ve durağan anlatım bende kopukluk hissi yarattı; merak duygusu yerine sabır gerektiren bir okuma deneyimi sundu. Drina Köprüsü bana fazla soğuk ve uzak geldi. Düşünsel olarak değerli bulsam da edebi zevk açısından beni içine çekmedi.
Reklam