Rıdvan Efe
@Efe77
İdealar dünyası sakini... Kaosun kenarında seyirci...
Grafik Tasarım
Lisans/Güzel sanatlar fakültesi
İstanbul
İstanbul
91 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
- eşitsizliğin hüküm sürdüğü bir dünyada, insanlar önce eşitliği icat etmişler, daha sonra da kaybetmişlerdir onu...
- Evet. Eşit olma hakkı, hayvanlarda hâkim olan -ve insanın içindeki hayvanın da doğal eğilimi olan- eşitsizliğe karşı bir insan icadıdır
Reklam
Medeni insan elbiselerimizin altında ilk zamanların karanlıklarından gelen kurumuş bir deri saklanmaktadır: İlkel maymun adam içimizde uyuklamaktadır. Unutmamak lâzım: Hâlâ tarihöncesindeyiz. Değişmesini bilmek bize bağlıdır.
Şüphesiz, ilk dedelerimizden bu yana dekor değişti: Köy artık gezegen çapında, mekân küreselleşmiş ve zaman anlık. Değiş tokuş edilen çakmaktaşları değil, bilgi artık. Gezegen küçülmüş: Uydulardan bakışla onu kavramak ve bütünüyle göz önüne almak mümkün... Ama, tarihöncesi dönemlerden bu yana gerçekten ilerledik mi acaba? Teknik yeteneklerimizin, bilgilerimizin, dünya görüşümüzün tartışılmaz bir biçimde ilerlemiş olmasına karşın değerlerimiz, "insanlığımız" konusunda, kelimenin felsefi anlamında aynı şeyi söyleyebilir miyiz? Kazanılmış bilgiyle, ama aynı zamanda şimdiye kadar görülmemiş barbarlıklarla da dolup taşan şu yüzyıla bir göz attığımızda bu konuda şüpheye düşmekte bir haklılık payı olduğu anlaşılır.
gerçekte, biz hâlâ, Cilâlı Taş Devri'ndeki kazanımlarımızın üstüne kurulmuş bir yaşam sürmekteyiz. İnsanoğlunun bundan birkaç bin yıl önce giriştiği büyük şantiye artık tamamlanmak üzere: Yerküre fethedilmiş, vahşi dünya köleleştirilmiş durumda. Dünyanın insanileştirilmesinde, onun "yapaylaştırılması"nda sona gelindi. Keşfedilecek bir Amerika, fethedilecek topraklar yok artık. Bu, en azından, ilk haliyle doğanın sonu demek. Belki de ilerleme fikrinin belirli bir biçiminin son bulması anlamına da geliyor bu.
Sadelik ve detayların ustasıRoman
Bu okuduğum Barış Bıçakçı’nın beşinci kitabı oluyor. Okudukça daha çok sevdiğiniz bir yazar. Diğer kitaplarında olduğu gibi bunda da sade, detaylara önem veren, şiirsel ve akıcı üslubunu devam ettiriyor. Barış Bıçakçı, bu hikaye nereye varacak diye düşünmeden okunması gereken bir yazar. Pek bir yere varmak gibi bir derdi de yok zaten. Anlattığı hikayeleri, yazma eylemini gerçekleştirmek için, araç olarak kullanıyor gibi görünüyor. Yazarın insanı saran ve metnin içine çeken çok güzel bir yazı dili var.
Roman boyunca Cemil’in bir yazar olma çabalarını, karısı Nazlı, arkadaşları ve komşuları ile olan ilişkilerini okuyorsunuz. Ancak bütün anlatılan hikayeler yazarın üslubunu yansıtması için bir bahane gibi.
Ben okumaktan çok keyif aldım. İyi edebiyat okumak isteyenlere...
Reklam