Artık çocuk olmadığımı biliyordum ama "yetişkin" de değildim. Çocukluğun neşeli umarsamazlığı ve yetişkinliğin acısı ile hayal kırıklığı arasında asılı kalmıştım. Eskisi gibi umarsamaz ve mutlu olmak istiyordum; ama çocukluğun sona erdiğini biliyordum.
Günün karmaşasından ve yoğunluğundan kurtulduğumuzda, bilinçli bir çaba göstermeksizin pişmanlıklar ve mutluluklarla dolu hayallere dalarız... Unutulmuş geçmişin bütün mutlu veya üzüntülü görüntüleri iç gözümüzde toplanır... Eskiden yaşanmış deneyimleri ve hazları tekrar yaşarız. Ufak tefek kibirlerimizi ve oyunlarımızı hatırlarız.. Kendimize şöyle haykırırız. 'bu ben değilim! Ben hiç bu kadar umursamaz olmadım, kesinlikle!'