Yalnız olmak, on iki yaşındaki bir çocuk için yepyeni bir şeydir. Çevresinde hep insan görmeye alışmıştır. Çevrede o kadar çok gerçek insan vardır ki, çocuklara neyi nasıl yapmaları gerektiğini söyleyen, bir çocuğun kumsalda uzaklara koşması gerekir, yalnızca kendi kafasının içinde bile olsa, kendi dünyasında bir başına kalabilmek için.
“Uzun zaman diye bir şey yoksa, yaşantınızın da geri kalanı diye bir şey yok, şu andan başlayarak; ama yalnızca şimdi varsa, şimdidir kutsanacak olan öyleyse, şimdiyle birliktelik olmaktan da mutluyum.”