İbrahim. Y
@Eframis
Üç vakte kadar bestesini tamamlar cırcır böceği.
Kumun altına bir sıra taş döşemeliydim diye geçirdi, bir de oluk yapmalıydım kendime. Sonra da, burada havuzun yanında öbür kuşaklara kalacak bir ev yapmıyorum ki dedi kendi kendine. Yaptığım özensiz, iğreti, geride bıraktığımda yüreğimi sızlatmayacak bir barınak olmalı. Günün birinde burayı ya da yıkıntılarını bulacak olurlarsa varsın başlarını sallayıp birbirlerine; ne beceriksiz insanlarmış, yaptıkları işin övünülecek yanını hiç hesaba katmamışlar, desinler, hiç önemi yok.
Reklam
Öyle zamanlar oluyordu ki, özellikle sabahları, bu kıraç çiftliğe çiçek açtıranın bir başına ve bilinmeyen 'kendisi' olduğu düşüncesiyle içini müthiş bir övünç sarıyordu. Ne var ki bu övüncü anlaşılmaz biçimde gelecekle ilintili bir acı izliyor, karamsarlığa düşmekten onu yalnızca işe sarılma alıkoyabiliyordu.
Evet, izin verin, dostça önce şunu söyleyeyim size: İşler böyle yürümüyor. Sonra, sizi de, size Fransız romanları okuttukları için anne babanızı da adamakıllı kırbaçlamak gerekir. Çünkü Fransız romanları iyi bir şey öğretmez insana. Zehirdir Fransız romanları... zehir, kraliçem! İzninizle soracağım, yoksa birlikte kaçarsak cezalandırılmayacağımızı, dahası... deniz kenarında bir kulübede yaşayabileceğimiz mi sanıyorsunuz?*** Kumrular gibi sevişeceğimizi, birbirimize aşkımızdan söz edeceğimizi, bir ömür öyle yaşayacağımızı, günlerimizin, bolluk içinde, mutlu geçeceğini mi sanıyorsunuz?
