İbrahim. Y
@Eframis
Üç vakte kadar bestesini tamamlar cırcır böceği.
"Her insanın kendine özgü bir ruhu var," dedi. "Onu başka bir ruhla karıştıramaz. İki insan birbirine yaklaşabilir, birbiriyle konuşabilir, birbirinin hemen burnunun ucunda olabilir, ama ruhları bulunduğu yere kök salmış çiçeklere benzer, hiçbiri kalkıp ötekisinin yanına gelemez, bunun için kökünü terk etmesi gerekir, böyle bir şeyi de başaramaz. Çiçekler kokularını ve tohumlarını yollar birbirine, çünkü birbiriyle konuşmaya can atar; ama bir tohumun istenilen yere ulaşması konusunda çiçeğin elinden bir şey gelmez, rüzgarın işidir bu, rüzgar da canı istedi mi bu, canı istedi mi öbür yönden eser."
"İnsanlar arasındaki ilişkilerde saklı acıyı henüz tatmamış, kendilerini birbirine bağlayan bağ ne kadar sıkı olursa olsun iki insan arasında her zaman bir uçurumun var olduğunu, bunu ancak sevginin, oda zaman zaman oluşturacağı geçici bir köprüyle aşabileceğini henüz yaşamamıştım."
"İnsanlar ölür, hep ölüyorlar, insan doğası bu, engelleyemezsin ki."
Ömründe bu kadar tatlı bir meyve tatmamıştı. Bu tadın ne kadarı tohumdan, ne kadarı topraktan geliyordu? Çekirdeklerini sıyırıp kurusun diye yaydı. Bir çekirdekten bir avuç dolusu. İşte toprağın bereketi dedikleri buydu.