Ebrulii.t
@Egece
Bursa
4 Ocak 1993
569 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Affetmek, iyileşmenin tek yoludur. Affetmeyi seçmek kendimize şefkat duymak demektir. İçimizde birikmiş tepki ve kızgınlıklara “Yeter! Bana kötülük yapan Yargıcın işine son veriyorum. Artık kendimi cezalandırmaya ve incitmeye son veriyorum. Artık Kurban olmayacağım” diyebiliriz.
Reklam
Zihnimizin hasta olduğunu görebilirsek, tedavi de olabiliriz. Acı çekmek zorunda değiliz. Önce duygusal yaraları açmak, zehri boşaltmak ve yarayı iyileştirmek için gerçeği bilmeye ihtiyacımız var.
Bunu nasıl yaparız? Bize yanlış davrandığını düşündüğümüz kişileri affederek. Onlar affedilmeyi hak ettikleri için değil, kendimizi sevdiğimiz için. Adaletsizliğin bedelini tekrar tekrar kendimiz ödemek istemediğimiz için.
İnsan zihni tıpkı yaralı bir cilt gibidir. Her insanın yaralarla kaplanmış duygusal bir bedeni vardır. Ve bu yaralar duygusal zehirle enfeksiyonel hale gelmiştir. Bize acı çektiren nefret, öfke, kıskançlık, üzüntü gibi duyguların zehirleriyle.
Dünyaya bakış açınız hissettiğiniz duygulara bağlıdır. Kızgın olduğunuzda etrafınızdaki her şey size yanlış gelir. Hiçbir şey doğru değildir. Havaya bile kızarsınız. Yağmur da yağsa, güneşli bir gün de olsa kızacak bir şey bulursunuz. Hiçbir şey size haz vermez.
Siz artık masum değilsiniz. Çocukluğunuzda masumdunuz ve seçiminiz yoktu. Ama artık çocuk değilsiniz. Artık neye inanmanız, neye inanmamanız gerektiği arasındaki seçimi kendiniz yapabilirsiniz. İstediğiniz her şeye inanmayı seçebilirsiniz. Buna kendinize inanmak da dahildir.
Reklam