Eylül
@Eisila
Efendiler, dürüst bir zatı, karşısındaki kişinin hareketsiz muhalefeti kadar rahatsız eden başka bir şey yoktur. Bunca büyük bir direnişle karşılaşan kişi şefkatsiz bir yaradılışa sahip değilse ve kendisine karşı koyan kişi de yaptığı direnişle kimselere zarar vermiyorsa, o zaman öyle bir durum olur ki direnişle karşılaşan zat, kendisine direnen kişinin akıl mantık yoluyla çözemediği direnişini hayal gücünü kullanarak çözmeye kalkar.
Kulağa çok tuhaf gelmekle birlikte, insanların kendilerini küçük düşürülmüş hissettikleri anlarda bazen inançlarından şüphe etmeleri duyulmadık bir şey değildir. Böyle anlarda insan, kendisine ne kadar olağanüstü gelse de, asıl karşı tarafın düşüncelerinin mantıklı ve de adil olduğunu gizli gizli düşünmeye koyulur. Bundan sonra da, eğer bu olayın geçtiği ortamda konuyla doğrudan alakası olmayan bir kimse varsa, ondan yardım ister - yardım ister ki, haklılığını destekleyen biri olsun.
Puan vermedi·64 syf.·
2022 1. kitabı
"Onu düşünmek seni üzüyor mu büyükanne?" Büyükannesinin üzülmesini hiç istemiyordu.
Bu kez aklından geçenleri irdeleme sırası büyükannedeydi. Onu düşünmek kendisini üzüyor muydu? Geriye dönmek, eskileri düşünmek. Kezia'nın onu gözlemlediği gibi yılların gerisine bakmak. Onlar çoktan gözden kaybolduktan sonra bile, ancak bir kadının yapacağı gibi onları gözetmek. Bunu yapmak onu üzüyor muydu? Hayır, yaşam böyle bir şeydi.
Keşke insanın bu çiçeklere yeterince uzun bakacak vakti olsaydı, o bilinmezlik ve yabancılık duygusunu aşacak vakti olsaydı, çiçekleri yakından tanıyacak vakti olsaydı! Oysa taç yapraklarını ayırmak, yaprağın alt tarafını keşfetmek için duraksadığınızda Yaşam yakanıza yapışıyor, sizi çekip alıyordu. Linda hasır şezlongunda yatarken kendini yaprak gibi hafif hissediyordu. Ve Yaşam bir rüzgar misali gelip onu yakaladı, sarstı; gitmesi gerekiyordu. Hep böyle mi olacaktı? Hiç kaçış yok muydu?