Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 16 dk.
Sayfa Sayısı:
80
Basım Tarihi:
Nisan 2020
İlk Yayın Tarihi:
1922
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
At the Bay
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9789750740343
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Öykü okumayı pek sevmem fakat Mansfield’ın bu uzun öyküsü beni çok başka yerlere götürdü. Kısa film izliyormuş gibi, gözümün önünden akıp geçti betimlemeler. Yeni Zelanda’da yazlık muhitte konaklayan aileler anlatılıyor kitapta ama bu nasıl anlatmak! Okurken bir deniz kenarında hissettim, tuzlu suyun o kokusunu alabildim, güneşin yansımalarını gözümle gördüm sanki. Öyle hoş, içime dokunan, sıcacık yapan ve tam tadında bir öyküydü.
Puan vermedi·80 syf.·
2020 31. kitabı
Daha önce Katherine Mansfield'in hiçbir eserini okumamıştım, ta ki Jack London'un Martin Eden'ini okurken yazar Mansfield'den övgüyle bahsedene kadar. Daha sonra Can yayınlarından çıkan "Koyda" adlı kısa öyküsünü aldım ve çok beğendim. Ayrıca Virgina Volf Katherine Mansfield için : "Kıskandığım tek yazar." demiştir.
Kitapta bir arada yaşayan bir çok insanın kendileriyle içsel konuşmaları, içsel hesaplaşmaları bireyselci bir yaklaşımla bana göre güzel bir şekilde ortaya konmuş.
Katherine Mansfield ismini hep “Virginia Woolf’un kıskandığı tek yazar” olarak duymuşumdur. Virginia Woolf’u çok sevdiğimden artık bir Katherine Mansfield kitabı okumam gerektiğinden emindim. Koyda ile başlamak istedim çünkü konusu ve üzerindeki alıntı beni çok etkiledi.
Yazar tıpki Woolf gibi bilinç akışı yöntemiyle yazıyor. Bu tarz kitapları okumayı seviyorsanız hiç düşünmeden almanız gereken bir kitap.
Kitap Yeni Zelanda’da yaşayan ailenin bir gününü anlatıyor. Belirli bir olay örgüsü yok. Karakterleri tek tek dinliyor, hissediyor, arkadaşlık ediyorsunuz. Kitabı okurken kendimi onlarla beraber düşünürken hayal ettim ve birlikteymişiz gibi hissettim. Betimler öylesine canlı ve kusursuzdu ki sanki bir film izliyorum hatta sayfaların içindeymişim hissi uyandırdı.
Cümleleri ve anlatım tarzını çok beğendim. Katherine Mansfield bundan sonra okuma listeme sıklıkla ekleyeceğim bir yazar olacak.
Okuduğum ilk kitabı olmasına rağmen derin bir bağ kurdum ve içimde sımsıcak hisler uyandırdı.
Hatta öyle ki yalnızca bir kez okumak bana yetmeyecek, zaman zaman tekrar elime alıp bu olağanüstü betimlemelerin içine atacağım kendimi.
Kısacık, bir oturuşta biten bu eşsiz kitabı mutlaka okumanızı öneriyorum
Ne Yani Siz Hâlâ Mansfield'i Okumadınız mı?Edebiyat
Koyda, Mansfield'in şaşırtıcı güzellikte uzun öyküsü. Öykü, Wellington'un dışında, deniz kıyısında bir yerde geçer. Bungalov evlerde yaşayan ailelerin yaşamından kesitleri etkileyici bir betimleme ve psikolojik durum analizi ile yapar. Evli-bekar, çocuklu-çocuksuz ailelerin, gençlerin yaşamlarına objektif tutar. Mansfield'in öykülerinde genel olarak kadın karakterler öne çıkar ki bu öykü de öyledir. O yaşamdan bu yaşama göz gezdirerek, bize kısmi boyutlarıyla da olsa göstererek ve özdeşlik kurmamıza da engel olmadan ilerler. Mansfield'in büyük bir öykücüdür. Öykü okuyucuları, yazarları, meraklıları mutlaka okumalıdırlar.
İzlenimci Betimlemelerin Doruğu2023 Okuma Raporları
Tam bir kumsal kitabı. Güneşin, ayın ve denizin tasvirini bir de canlı canlı izlediğinizi düşünsenize! Bu şekilde siz de empresyonist bakış açısı ile değerlendirebilirsiniz. Ama ben ne yazık ki kumsalda değil, dört dağın tam ortasında okudum hatta. Buna rağmen beğenimi, her zaman "kafa açıyor ya" dememe rağmen Katherine Mansfield'ın betimlemelerinin gücüne veriyorum.
Jonathan Trout'un cümlelerini çok heyecanlı ve hoş bulsam da yerine getirilemeyip pembe düşüncelerde kalmış teorileri sevmem. Jonathan farkındaydı ama bir o kadar da ardındaydı düşüncelerinin. En kötüsü de bu ya.
#k:185072Yazarı 19 yaşında yazar olmak için Yeni Zelanda’dan İngiltereye taşınmış. 35 yaşında da veremden ölmüş. Kısacık ömrüne güzel eserler sığdıran yazardan Wirginia Woolf”kıskandığım tek kadın yazar” diye bahsetmiş. Koyda, bir sahil kasabasında yaşayan geniş bir ailenin bir gününü anlatan bir eser. Aklıma size garip gelecek ama James Joyce’un Ulyses adlı romanını getirdi. Burada da Joyce İrlanda’da sadece karakterin 1 gününü anlatan 700 sayfa eser yazmış. Yazarımız sahili , bitkileri, doğayı o kadar güzel betimlemiş ki adeta oradasınız. Bilinç akışı tekniğini ustaca kullanmış.
Uzun bir öykü okumak isterseniz tam size göre. Çatışma yok, bir ailenin sıradan bir günü, kasabanın sıradan bir günü anlatılıyor. Diğer yazılarını da merak ettiğim bir yazar oldu.
Puan vermedi·80 syf.·
2020 130. kitabı
Kitabın arka kapağında yazan " Virginia Woolf un, kıskandığım tek yazar." Sözü kitabı okumama büyük etken oldu. Virginia Woolf okuyanlar Katherine Mansfield da da bilinç akışı tekniğini görecekler. Kitap uzun bir öykü niteliğinde olup, Burnel ailesinin yazlığında sıradan bir günü anlatıyor. Ama gerçekten çok sıradan bir gün. Yalnız okadar güzel anlatıyor ki dili ve tasvir yeteneği kitabı bitirmeden bıraktırmıyor size. Kahramanların zihninde seksek oynar gibi atlayarak sona geliyorsunuz.
İnce bile olsa kitap alırken arka kapağına bir göz gezdiriyorum.
Bu defa arka kapakta ,Virginia Woolf'un ,bayan Mansfield için "Kıskandığım tek yazar" dediğinden bahşediyor.
Tabii bu methiyeden sonra kitabı büyük bir heyecan ve mutlulukla aldım.
Sanırım Woolf bayan Mansfield'in kitaplarını değilde başka bir şeylerini kıskanıyor herhalde .
Bu kitabı Woolf'un eserleri ile kıyaslayınca , çok ama çok sırdan bir kitap olduğunu söylemeliyim.
Başlangıçta, en azından olayın Yeni Zelanda'da geçmesi nedeniyle değişik bir kültür , değişik bir ortam diye düşünerek betimlemeleri dikkatle okudum ancak maalesef bana çok sıradan ve zayıf geldi .
Açıkçası bu kısa kitapta beklediğim hiç bir şeyi bulamadım.
Olay örgüsü yok. Sadece kişiler üzerinden betimleme. Her bölümde genelde farklı birini betimliyor. Ama bir konusu olmadığı için sonraki bölümü merak etmiyorsunuz. Şu kadarcık kitabı kaç gündür zar zor okudum. Beni düşündürüğü sonlara doğru 2-3 sayfa var ordan bir paragrafı da kitabın arka kapağına koymuşlar zaten. Onu okusam da yeterliymiş. 3 puan verdim o da kitabın mürekkebine, o sayfalar için kesilen ağaçlara hürmeten.
Puan vermedi
Katherine Mansfield'in bu kitabında bir ailenin koyda yaşadıklarını okudum. Kitap 13 bölümden oluşuyor; bazı bölümler çok durağan ilerledi hatta anlamadığımı bile hissettirdi. Ailenin yaşamına derinlemesine girmeden anlatıyor ama eser derinlere girmeden anlatılsada kendimi anlatılanların içinde buldum.
Kumsalın ıssızlığını, denizdeki dalgaların sesini, yosun kokusunu ve tepelerin ardındaki güneşin sıcaklığını hissettim. Kısa biran kendimi ahşap evin verandasında hayal ettim.
Uzun soluklu kitaplardan sonra okuma maratonunuza böyle bir kitaba şans vererek devam edebilirsiniz. Can Yayınlarının KısaModern serisi çok hoş olmuş.
Not: Katherine Mansfield Virginia Wolf'un kıskandığım dediği tek yazar olarak nitelendiriliyor.
Yazar Hakkında
Katherine MansfieldYazar · 22 kitap
Katherine Mansfield, 1888'de Yeni Zelanda'nın Wellington kentinde doğdu. Yazar olmak amacıyla 19 yaşında Yeni Zelanda'dan ayrılarak İngiltere'ye yerleşti. İlk düş kırıklıklarını, karamsar öykülerinin yer aldığı In a German Pension (1911, Bir Alman Pansiyonunda) adlı kitabında dile getirdi. Yeni Zelanda'daki aile anılarıyla çok güzel çağrışımlar içeren bir dizi öyküyü Prelude (Başlangıç) adıyla 1918'de yayınladı. Bunları ve öteki öykülerini bir araya getiren Bliss (1920, Mutluluk) ününü pekiştirdi. 1922'de yayınlanan The Garden Party (Garden Parti) adlı kitabıyla yeteneğinin doruğuna ulaştı. Yaşamının son beş yılında veremle mücadele ettikten sonra 1923'te Fransa'nın Fontainebleau kentinde öldü. Son öyküleri ölümünden sonra The Dove's Nest (1923, Kumru Yuvası) ve Something Childish (1924, Çocukça Bir Şey) başlıklı kitaplarda toplandı.Şiirsel öğelerle süslü farklı bir düzyazı üslubu geliştiren Mansfield, psikolojik çatışmalar üzerinde odaklanan, incelikle işlenmiş öyküleriyle kısa öykünün bir edebiyat türü olarak gelişmesine önemli katkıda bulundu.
