İnsan aklı, hakikati arama konusunda güçlü bir kabiliyete sahiptir. İnsan, yalnızca aklını kullanarak bile çevresindeki düzeni, dengeyi ve varlık âlemindeki uyumu fark edebilir. Bu düzenin kendiliğinden oluşamayacağını kavramak, insanı sorgulamaya yöneltir. Bu sorgulama çoğu zaman hakikat arayışının başlangıcıdır.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir birey doğruluğa, adalete ve iyiliğe yöneldiğinde, çevresini etkileyebildiği ölçüde bir örnek hâline gelir. Ahlâk bulaşıcıdır denilebilir; iyi bir tutum başka insanlarda da iyilik isteği uyandırabilir. Birkaç kişinin bilinçli şekilde ahlâkî bir duruş sergilemesi, zamanla bir çevreyi, hatta bir toplumsal alışkanlığı etkileyebilir.
Vahyin en doğru bilgiyi içermesi, aklı gereksiz kılmaz. Aksine, aklı zorunlu hâle getirir. Çünkü vahiy her şeyi ayrıntısıyla açıklamaz. Vahiy; geçmişte yaşanmış olayları, temel ahlaki ilkeleri, emir ve yasakları, toplumsal düzeni ve insanın sorumluluğunu bildirir. Ancak zamanla ortaya çıkan yeni durumlar, değişen toplumsal yapılar ve modern dünyanın karmaşık meseleleri vahiy metninde doğrudan yer almaz.
Kur’an her çağda yeniden yazılmaz; çünkü o açıktır ve anlaşılırdır. Ancak her çağda yeniden uygulanır. Bu uygulama, içtihat yoluyla gerçekleşir. İçtihat, metni değiştirmek değil; metnin rehberliğinde yeni durumlara doğru çözümler üretmektir. Her insanın fıtratı, aklı ve tecrübesi farklıdır. Bu nedenle içtihat kişiseldir. Geçmiş âlimlerin yorumları kendi dönemleri, şartları ve fıtratlarıyla ilişkilidir. Bu yorumlar rehber olabilir; ancak bağlayıcı olmak zorunda değildir. Her birey, kendi çağında Kur’an’la yüzleşmek ve samimi bir şekilde doğruyu aramakla yükümlüdür.
Kur’an’daki toplumsal düzenlemeler, belirli bir döneme hapsedilmiş tarihsel kalıplar olarak değil; evrensel ilkeler olarak anlaşılmalıdır. Kur’an, insan onurunu, adaleti, merhameti ve dengeyi merkeze alır. Bu ilkeler her çağda geçerlidir. Ancak bu ilkelerin hayata geçirilme biçimi, insanların yaşadığı çağın şartlarına, imkânlarına ve ihtiyaçlarına göre farklılık gösterebilir. Kur’an’ın evrenselliği, sabit kalıplar dayatmasında değil; her çağda akıl yoluyla uygulanabilir olmasında yatar.