Tam da o akşam -Gregor geçen onca süre içinde keman sesi duyduğunu hatırlamıyordu- mutfaktan keman sesi duyuldu. Alt kiracılar akşam yemeklerini çoktan bitirmişlerdi, ortadaki eline bir gazete alıp diğer ikisine birer yaprak vermiş, sonra da arkalarına yaslanıp okumaya ve purolarını tellendirmeye başlamışlardı. Kemanın sesi duyulur duyulmaz dikkat kesildiler, ayağa kalkıp parmak uçlarında holün kapısına kadar yürüdüler ve burada birbirlerine iyice sokulup ayakta dikildiler. Sesleri mutfaktan duyulmuş olmalıydı ki baba seslendi: “Beyler müzikten rahatsız mı oldular acaba? Hemen durdurabiliriz.” “Aksine,” dedi ortadaki, “küçükhanım bizim yanımızda çalmak istemezler mi acaba? Burası çok daha rahat ve geniş ne de olsa.” “Aa rica ederim,” diye seslendi baba, kemanı çalan kendisiymiş gibi.