“(...) Tütüne süt emziren
Kandan çiçek yapan anne
Kaç yıldır uyuyorum
Senin kanlı beşiğinde
Uyandır, anlat bana acını
Ağaçtan ağaca uykular kuran anne,
Yaralar saran anne(...)”
Aşk, mantık vadisinin üstündeki tepenin zirvesinde oturuyordu. Yaşamın en uç noktası, varoluşun arındırılmış bir biçimiydi ve insanın başına nadiren gelirdi.