Eğer bir kadın kederler içinde
Ağlayarak, kimseye belli etmeden,
Alışkanlığa ve sağduyuya inat,
Bir gün aynaya bakmayı bırakırsa –
O zaman acısı ciddidir gerçekten.
Ruslan, Ludmila’dan yoksun oldun;
Yitiriyor gücünü sağlam ruhun;
Ama akıp gider kötülüğün hızla geçen anı:
Geçici bir süre yazıldı alnına bu yazı.
Umutla, capcanlı bir inançla
Yürü her şeyin üzerine, yitirme umudunu,
İleri! Cesur yüreğinle ve kılıcınla
Aç kendi yolunu kuzeye doğru.
Orta məktəbdə Mirzə Cəlilin "Qurbanəli bəy" hekayəsini oxumuşdum. Adam Qoqola rəhmət oxuya-oxuya onun "Fayton" hekayəsini yerliləşdiribmiş məgərsə. Plagiatçılıq deyil bu?