Ela Nur Erdem
@Elanurerdm
2 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gece1000Kitap
Gece çöktü yine.
Herkes uyuyor zannediliyor ama kimse tam uyumuyor.
En çok da içimiz.
Işıklar kapalı, sesler kısık.
Ama insanın içi gürültülü.
Düşünceler bağırıyor, hatıralar pace yapıyor, kalp susmuyor.
Bazı geceler var,
İnsana geçmişini bir tabak gibi önüne koyuyor:
Kırıklar, eksikler, söylenememiş cümleler,
Bir de “keşke” sosu…
Gündüz güçlüydün ya,
Gece onun fişini çekiyorlar.
Maskeler düşüyor,
Dayanıklılık uykuda bırakılıyor.
Anne sesi özleniyor.
Bir mesaj gelmeyecek biri bile bekleniyor.
En ağır olan da şu:
İnsan bazen kendi içinde kayboluyor
ve kendini bile bulamıyor.
Dualar yarım, sabır ödünç, umut yorgun.
Ama yine de sabaha çıkmayı biliyoruz.
Çünkü alışmışız:
Giresun’dan ayrılırken valizimde kıyafet değil gecikmiş konuşmalar vardı. Annemin mutfakta bir tabak daha ye diyişi, babamın belli etmeden uzun uzun bakışı, kardeşimin sessizliği. hepsi tek tek katlandı içimde.
İstanbul’a geldiğimde kalabalık  beni yutmadı, yüzüme çarptı. Kimse kim olduğumu bilmiyordu .bu özgürlüktü belki ama bomboş bir sayfa gibi ürkütücüydü. Yeni arkadaşlıklar edindim. Adımı yeni telafuz eden insanlar ama kimse çocukluğumdaki halimi bilmiyordu asıl yalnızlık da buydu zaten.
En zor olan sevgiliyi geride bırakmaktı.Vedalar kısa sürdü ama yankıları uzun. Dayanırız dediğimiz mesafeler aslında ne kadar dayanıksız olduğumuzu gösterdi. İstanbul’a her alıştığım gün onunla anilarimizdan biraz daha uzaklaşmana sebep oldu.
Ailem uzakta ben yakınım. Ekran mesafesi kadar yakın. Annemin sesini duyunca güçlümüş gibi yapıyorum.Çünkü burada güçlü olmak zorundayım.
Kimse İstanbul’da gözyaşına yer ayırmıyor herkes hızlı herkes meşgul herkes yalnız.
Giresun artık bir şehir değil benim için. Bir kokudur, bir akşamüstüdur, bir ses tonudur. İstanbul ise hala alışmaya çalıştığım bir kalabalık ama ne olursa olsun insan giderken ardında bir hayat bırakıyor .yeni bir hayat kurmaya çalışırken eskisini her gece gizlice yokluyor…


HİS&HAKİKAT1000Kitap
Bir karavanın camına vuran yağmur sesiyle uyanacaktık.  yeni bir şehir ,adını bilmediğimiz bir sokak .
kahvemiz plastik bardakta olacaktı ama hayallerimiz camdan taşacak kadar büyük olacaktı.
Direksiyonda sen. haritada kaybolmayı göze alan hakikat
 yan koltukta ben ,her manzarada kalbi sızlayan bir his
Gittiğimiz her yerde duracaktık .bazen sahil kenarında bazen unutulmuş bir kasabada.mikrofonu açacaktık ben susmayı beceremeyen kalbimi anlatacaktım sen gerçekleri filtresiz koyacaktın masaya.
Adını da his ve hakikat koyacaktık çünkü bazı gerçekler his olmadan taşınmaz bazı hisler de gerçeğe çarpmadan büyümezdi.ben duyguları savuracaktım ortaya sen kelimeleri yere bastıracaktın .ben ya böyle olursa? diye soracaktım .sen olduğu gibi diye cevaplayacaktın ve biz her bölümde biraz daha kendimize çözecektik 
 Ama bazı hayaller gerçekleşmek için değil.insanın kim olduğuna inandırmak için kurulur .
biz o karavana hiç binemedik
O podcast kaydedilmedi
O yollar açılmadı
ama o hayalin içinde ben ,bir zamanlar inanabilen biriydim
en çokta onu kaybettim