Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Mola Yeri Nat Cassidy
Bu kitabı okurken gerçekten gerildim diyebilirim. Hani bazı kitaplar vardır, okurken sadece hikâyeyi takip etmezsiniz; kendinizi olayın içinde hissedersiniz. Mola Yeri benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Hikâye aslında çok basit bir anla başlıyor. Abe, hastanedeki babaannesine yetişmek için gece yolculuğunda bir benzinlikte duruyor ve sadece tuvaleti kullanmak istiyor. Ama kapının arkasından kilitlendiğini fark ettiği anda her şey değişiyor. İşte o andan sonra okurken insanın içinde garip bir huzursuzluk oluşuyor.
Dar bir lavabo, titreyen floresan ışıkları, duvardaki karalamalar, dışarıdan gelen anlaşılmaz sesler… Yazar o kapalı alan hissini o kadar iyi anlatmış ki, bir süre sonra ben de sanki Abe’le birlikte o lavabonun içinde sıkışıp kalmış gibi hissettim. Kapı açılmayınca insanın aklına gelen o panik, çaresizlik ve “buradan nasıl çıkacağım?” düşüncesi gerçekten çok iyi yansıtılmış.
Bir de işin psikolojik tarafı var. Kitap ilerledikçe olaylar sadece bir “korku hikâyesi” olmaktan çıkıyor. Abe’in zihniyle birlikte biz de neyin gerçek neyin hayal olduğunu sorgulamaya başlıyoruz. Özellikle yılanlar, örümcekler ve dışarıdan gelen tuhaf işaretler hikâyeye daha da rahatsız edici bir atmosfer katıyor.
En çok hoşuma giden şey ise şu oldu: Bu kitap sizi ani korkularla değil, yavaş yavaş artan bir gerilimle etkiliyor. Sayfalar ilerledikçe “ben böyle bir durumda olsam ne yapardım?” diye düşünmeden edemiyorsunuz.
Kitap aynı zamanda insanın sınırlarını da sorgulatıyor. Hayatta kalma içgüdüsü bazen insanı nereye kadar götürebilir? Ve gerçekten hayatta kalmak için neyi feda edebilirsiniz?
Kısa ama oldukça yoğun bir okuma oldu benim için. Açıkçası kitabı elime alınca bırakmak istemedim ve tek oturuşta bitirdim. Özellikle psikolojik gerilim ve kapalı alan
Reklam
Arcven Efsaneleri Serion
Bazen bir kitap okursunuz ve sadece bir hikâye anlatmaz; sizi düşünmeye, sorgulamaya ve kendi içinize bakmaya zorlar. Arcven Efsaneleri benim için tam olarak böyle bir okuma oldu.
Kitabı elime aldığımda tek bir olay örgüsü ve tek bir kahramanın peşinden gideceğimi düşünmüştüm. Ama sayfalar ilerledikçe bunun aslında aynı evrene açılan 15 farklı kapı olduğunu fark ettim. Her hikâye Arcven’in başka bir köşesini gösteriyor; başka bir kaderi, başka bir yüzleşmeyi, başka bir vicdan sınavını…
Fantastik bir dünya olsa da anlatılanların çoğu aslında insanın iç dünyasına dokunuyor. Öfke, merhamet, hırs, fedakârlık, güç arzusu, vicdan… Hepsi karakterlerin hikâyelerinde kendine yer buluyor. Bir vampirin vicdanıyla, bir prensin taht uğruna yaptığı seçimlerle, bir büyücünün sevdiği birini geri getirme çabasıyla ya da adalet arayan bir varlığın öfkesiyle karşılaşıyorsunuz. Ve ister istemez şu soruyu soruyorsunuz: Gerçek canavar kim?
Kitaptaki öykülerden beni en çok etkileyenlerden biri “Kanatlı Adalet” oldu. Adalet duygusunun bazen ne kadar ağır, ne kadar acı verici olabileceğini çok çarpıcı bir şekilde hissettiren bir hikâyeydi. Bir diğeri ise “İki Kez Ölüm” oldu. Bir babanın sevdiği evladını geri getirme isteğinin ne kadar karanlık sonuçlara yol açabileceğini anlatan bu öykü gerçekten sarsıcıydı. Sevgiyle başlayan bir niyetin bile nasıl büyük bir bedel doğurabileceğini çok güçlü şekilde hissettirdi.
Arcven’de dikkatimi çeken en güzel şeylerden biri de şu oldu:
Bu evrende iyi ve kötü keskin çizgilerle ayrılmıyor. İyiliğin içinde karanlık, kötülüğün içinde kırılganlık var. Her karakter kendi seçimlerinin ağırlığını taşıyor ve bu da hikâyeleri çok daha gerçek hissettiriyor.
Yazarın kurduğu dünya fantastik olsa da anlatılan duygular çok tanıdık. Okurken bazı
Bazi keşifler, insanlığın taşımayacağı kadar ağırdır.
Reklam