Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Kintsugi Evi, kırılmanın, onarılmanın ve yeniden ayağa kalkmanın ne kadar insani bir süreç olduğunu hatırlatan yumuşak ama derin bir roman. Hoshio Sanae, Japon kültürünün zarif bir parçası olan kintsugi sanatını yalnızca bir zanaat olarak değil, hayatın kendisini anlatan bir metafor olarak kullanıyor.
Romanın merkezinde üç kuşak kadın var: büyükanne, anne Yuuko ve genç Mao. Her biri kendi hayatında farklı kırılmalar yaşamış olsa da aynı evin içinde, aynı sanatın etrafında yavaş yavaş iyileşmeye çalışıyor. Özellikle Yuuko’nun eşinden ayrıldıktan sonra kızıyla birlikte ailesinin evine dönmesi ve hayatını yeniden kurma çabası çok gerçek ve dokunaklı. Bir annenin hem kendi yaralarıyla baş etmeye çalışması hem de çocuğunun geleceği için güçlü kalmaya çabalaması oldukça etkileyici anlatılmış.
Kitapta en sevilen yönlerden biri, kintsugi sanatının hikâyeye ustaca yedirilmesi. Kırılan seramiklerin altınla onarılması fikri, karakterlerin hayatlarıyla birebir örtüşüyor. Çünkü romandaki herkes bir şekilde kırılmış; hayal kırıklıkları yaşamış, pişmanlıklar taşımış ya da sessiz acılar biriktirmiş. Ama bu kırıkların saklanması değil, onarılması ve onlardan yeni bir güzellik yaratılması gerektiği anlatılıyor. Bu yönüyle kitap yalnızca bir aile hikâyesi değil, aynı zamanda iyileşme üzerine sakin bir düşünme alanı sunuyor.
Mao’nun büyüme süreci de hikâyeye ayrı bir sıcaklık katıyor. Lise çağındaki bir genç olarak hem annesiyle hem de büyükannesiyle kurduğu bağ, geçmişle gelecek arasında bir köprü gibi. Büyükannesinin ellerinde devam eden kintsugi sanatı, aslında ailenin duygusal mirasını da temsil ediyor. Mao’nun bu sanatı öğrenirken kendi yolunu bulmaya başlaması hikâyeyi daha anlamlı kılıyor.
Kanazawa’nın sakin atmosferi, urushi verniğinin kokusunun hissedildiği o geleneksel ev ve
Acı anında bile gülümsersen başını dik tutabilirsin
Marina Fisher Ne Saklıyor? Cara Hunter
Dedektif Adam Fawley Serisi
Ah bu seri… Gerçekten seviyorum ama bu kitapla biraz inişli çıkışlı bir ilişki yaşadık diyebilirim.
Öncelikle konunun ters köşe tarafı çok iyiydi. Üniversitede 23 yaşında, 1.85 boylarında bir erkek öğrencinin; 42 yaşında, 1.52 boyundaki kadın profesörünü tacizle suçlaması… Daha en başta kalıpları kıran bir kurgu var. “Alıştığımız hikâye” diyorsun ama değil. Bu açıdan Hunter yine cesur ve tartışmalı bir meseleye el atmış.
Ama… (evet o ama geldi)
Seri zaten kalabalık bir ekibe sahipken bu kitapta bir de ekstra ekip giriyor işin içine. İsimler, unvanlar, benzer karakterler derken ilk yarıda ciddi anlamda “kim kimdi şimdi?” moduna girdim. Zaman geçişleri, podcast bölümleri, iki ayrı soruşturma derken kafam bayağı karıştı. Özellikle ilk 200 sayfa biraz sabır istiyor.
Bir yanda Morgan’ın iddiası ve Marina Fisher soruşturması, diğer yanda Gavin meselesinin gölgesi… Gavin’in “ya suçsuzsa?” diye yürütülen BBC podcast’i ve Alex’in 8 aylık hamile haliyle yaşadığı korku… İşte bu kısım beni gerçekten gerdi. Adam Fawley’nin karısına yapılan saldırının geçmişten çıkıp tekrar kapıya dayanması çok iyi bir hamleydi. Özellikle Adam’ın bu kez sanık konumuna düşmesi… İşte orada kalbim sıkıştı. Seri boyunca güçlü gördüğümüz karakterin bir anda savunmasız kalması etkileyiciydi.
Ama şunu da söylemeden geçemeyeceğim:
Bu kitapta Adam biraz geri planda kalmış gibi hissettim. Soruşturmanın beyni o değilmiş gibiydi bazı yerlerde. Hatta çözümün neredeyse Alex’e kalması beni hafif hayal kırıklığına uğrattı. Adam Fawley serisi okuyorum ama Adam biraz figüran gibi kalmış hissi verdi.
Bir de şu isim meselesi… Artık gerçekten söylemek istiyorum: Orijinal isimler neden çevrilmiyor? Kitap isimleri hikâyeyle bu kadar uyumsuz olmak zorunda
