Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...
“Mektuplarında kaderini değiştiremeyeceğini, yazgısına boyun eğdiğini yazan Van Gogh, kardeşiyle, doğayla, birkaç arkadaşıyla ve hayat kadınlarıyla yetineceğini dile getirir; ebedi sevgiyi ararken ebedi kederi bulduğuna inanır. Oysa gerçek düşüncesi hep şu olmuştur: “Sabah uyandığında yalnız olmamak, şafağın alacakaranlığında yanında sevecen bir yüz görmek dünyayı çok daha makbul bir yer kılıyor...”