Okumak mağlupların işidir!
Ben bu dünyanın düzenini değiştirecek olanım. Kahramanlarınızı öldürmeye geldim. Çünkü nerede bir kahraman varsa orada zulüm de vardır.
Hayatımızın müziğini susturmuşlardı, hayatımızın şiirini karalamışlardı. Vedalaşırken sarıldık, çok ağır gelmişti seneler sonra İsmail'i o halde görmek.
Her şeyin içine sıçılmadan önce ben bir parça gülüyorsam İsmail ağız dolusu gülüyordu. İkimizin de yüzünde kaskatı bir ifade vardı şimdi. Bu dünyada istediğimiz bir parça mutluluktu oysa, çok şey değildi, karşılığı bu kadar ağır olmamalıydı.
Yine o bakış. Senelerdir düşünüyorum, kadınlar niçin bana böyle bakıyorlar, nedir acaba bende onları iğrendiren şey. Cevap da vermiyorlar söylediğim şeye, sadece bakış, sanki şu dünyadaki yedi milyar insanın en çekilmezi benmişim gibi iğneleyici bir bakış, o bakışın yeterince aşağılayıcı olduğunu da biliyorlar ayrıca. Bu sırra nerede erdiler acaba ya da bir yerde dersi mi veriliyor bu bakışın?