Okumak mağlupların işidir!
Ben bu dünyanın düzenini değiştirecek olanım. Kahramanlarınızı öldürmeye geldim. Çünkü nerede bir kahraman varsa orada zulüm de vardır.
Eğer Togo'da bir barış olacaksa, bu işin asıl kahramanları, yani asıl mimarları, dünyanın bütün yobaz orospu çocukları! Umalım da birden fikir değiştirmesinler! Ya yarın sabah uyanıp, 'Kimin kimi siktiğinden bana ne!' derlerse? Ne yaparız o zaman? Mahvoluruz!
Her neyse, zaten buradaki en büyük rol ne bana ne de Nathan'a ait! Asıl başrol, bu yüzyılda hâlâ kimin kiminle seviştiğini önemseyen yüz milyonlarca insana ait! Onlar olmasa bu fotoğraflar ne işe yarar?
Ama Jacinta'nın korktuğu olmadı. Onun velayeti altındayken Zamir kimseyi öldürmedi. En doğrusunu yaptı ve cinayet işlemek için bir barış vakfında çalışmayı bekledi.
Jacinta'nın New York'ta depresyona girdiği doğruydu ama Zamir'in öfkesinin nedeni elbette o dokuz bebek değildi. Asıl nedeni, hayata, cehennemin dibinden başlamış olmasıydı. Eğer insan cehennemde doğmuşsa bir iblis olmayı reddedebilir miydi?