Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim.
Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Dusunurken goz yaslarina bogulucaksin belki ve ne olursa olsun bu acilari hic yasamak istemeyecegini soyleyeceksin, onuda kabul ediyorum. Fakat sabah uyandiginda her seye ragmen yurudugun yol sana ne kadar aci vermis olsada hepsinin ustesinden gelebildigin ve bugun daha guclu oldugun icin kutlayacaksin kendini...
Bencede onurlandirman gereken kahraman kendinsin zaten.
Baskalari degil...
İnsana zarar veren, onu hasta yapan geçirdiği üzücü olaylar değil, bu olaylar sırasında çektiği acıdan bahsedememesi, onu dile getirememesi, öfke, hiddet, üzüntü, çaresizlik gibi duyguları göstermesinin ve yaşamasının yasak olması karşısında duyduğu ümitsizliktir