Elif Bekdemir
@Elfjo0
“Dünyada talihsiz bir kadın olmaya katlanmak zorunluluğundan başka, talihsiz bir çocuk yetiştirmiş olmaktan doğan bir acının ve umutsuzluğun bütün açıklaması bu bakışta toplanmıştı.”
Reklam
“Kaç sabah Ahmet Cemil yatağından, göğsünde bir ateşle kalktıktan sonra, sanki korkunç bir düşten uyanmış da sabahleyin o düşün altından mutlu bir gerçek çıkacakmışçasına odasından yavaşça yürüyerek babasının odasına gitmiş; onu daha yatağının içinde rahat bir uykuyla uyuyor görecekmiş umuduyla titremişti.”
“Ama ne kadar yazık ki! Dert ve felaket insanları en çok umuda sarıldıkları zamanda hırpalamaktan zevk alır.”
Sonra birdenbire Ahmet Cemil dedi ki:
- Ah, neler sezinliyor da çözümleyemiyorum. Bir şey yazmak, o duyguların içinden bir şey çıkarmak istiyorum, ama bir kere ne yazmak istediğimi belirleyebilsem. Şurada -beynini gösteriyordu- bir şey var, bir şey duyuyorum, ama düşlerde tutulamayan biçimler gibi, parmaklarımın arasından kaçıyor.
Bilir misin nasıl bir şey? Bak şu gökyüzüne, ne görüyorsun? Mailiklerden oluşmuş bir deniz... Gözlerinle onun içine girmeye çalış. O mailikleri yırtmak için uğraş, ne görüyorsun? Mai...
Her zaman mai... Değil mi? Sonra bak
ayağımızın altındaki toprağa, ne buluyorsun? Donmuş, simsiyah bir renk... Of! O siyah toprakları parçalayarak içeriye bak; in, in, in, ne kadar inebilmek elden gelebiliyorsa o kadar in; ne buluyorsun? O siyahlıklar içinde ne buluyorsun? Siyah...
Her zaman siyah, değil mi?.. İşte, öyle bir şey yazmak istiyorum ki yukarı bakılsa mai ve her zaman mai; aşağı bakılsa siyah, her zaman siyah... Bir şey ki mai ve siyah olsun. Hasta mıyım, bilemiyorum; ama ah! O, ne yazmak istediğimi bilsem; onu şöyle karşımda resmi çıkarılmış, resim haline getirilmiş olarak görmek mümkün olsa!..
İşte o vakit sanıyorum ki artık ölebilirim. Hayattan payını tamamıyla almış bir adam olarak gözlerimi kapayabilirim.
Reklam