Elif
@Elif1369
9 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Simyacı kitabını okumama öğrencilerim sebep oldu. Sürekli: “Hocam Simyacı çok güzel de mi? Hocam Simyacı’yı okudunuz mu?” gibi sorular gelince mecbur alıp okumaya karar verdim. Kitabı aldığım esnada kitabın beni kendine doğru çektiğini hissettim. Ciddi anlamda uzun süredir beni bu denli kendine çekebilen bir kitap olmamıştı. Açık okumaya başlayınca kendimi bir bilge ile yolculuğa çıkmış gibi hissetim. Neticede yolculuğumuz gayet keyifli geçti.
Kitabın olay örgüsü baktığımızda “Santiago” adındaki karakterin kişisel menkıbesini bulmaya çalışmasından yola çıkılarak oluşturulmuş. Bunun için Mevlana’nın hikâyesinden yola çıkılmış da deniyor. Fakat ben Mevlana’nın bu hikâyesini okumadığım için bu konuda yorum yapmayı düşünmüyorum.
“Santiago” karakteri ile başaralı bir karakter yaratmayı başarmış yazar. İster istemez karakteri seviyorsunuz. Bu sizin kitabı daha istekli okumanızı sağlıyor. Zaten bir kitabın en önemli özelliklerinden biri de karakter yaratma becerisidir. Çoğu başarılı kitap, karakteri ile anılıyor. Örneğin; Rodion Ramonoviç Raskolnikov, Oblomow ve Prens Lev Nikolayeviç Mışkin gibi. Yazar Santiago karakteri ile bunu başarmış. Kitap roman olmasına rağmen size bir felsefi yapıt, masal ve hikâye izlenimi veriyor. Üstüne bütün bunları sürükleyici bir şekilde verdiği için kitabı sıkılmadan okuyorsunuz.
Ayrıca bir nasihatname özeliği de var diyebiliriz. Çünkü kitap karakterlerin birbirine nasihat vermesi yoluyla oluşturulmuş. Okuyucuya karakterler üzerinden sürekli örtülü nasihatler verilmiş. Nasihatlerin genel amacı “kişinin kendi kişisel menkıbesi gerçekleştirmesi”dir. Kitabın belki eleştirilebilecek tek yanı burası çünkü bu noktadaki nasihat sayısı gerekenin üstüne çıkmış ve sıkıcılık yaratmış. Bu konudaki nasihatler daha az olabilirdi.
Netice olarak hem
Reklam
Merhabaaa değerli okuyucu...
Nasıl başlasam bu kitap incelemesi için bilemiyorum ama tek bildiğim şu ki ne yazsam bu kitap için duygularımı yatışmayacak...
Ah Zeze ah! Seni nasıl anlatmalı? Yüreği büyük kendi küçücük olan çocuk! Büyüklerin dünyasında her sıkıntıda haylazlığı bahane edilerek dayak yiyen ve zekası ev içinde keşfedilmeyen kaşif... Bir çocuğun dünyasının ne kadar büyük, hayal gücünün ne kadar sınırsız olduğunu bizlere hatırlatan Zeze...
Birçok okuyucu bilir ki, bazı kitapları sadece okumayız. Ruhumuzu, kalbimizi, aklımızı ele geçirirler. Genelde kitabın son sayfasını kapatır, rafına yerleştirir sonra hayatımıza devam ederiz. Bazı kitaplar ise son sayfası kapandıktan sonra kitap olmaktan çıkar. Gelir kocaman bi yumru olur, boğazına düğümlenir, kocaman bi tekme vurur kalbine, yetmez, küçük bir çocuk gelir ruhuna tırnaklarını geçirir ne yaparsan yap izini geçiremezsin. Bu kitabı okumadan önce bambaşka birisindir, okuduktan sonra bambaşka bir insan olursun. Üstünden yıllar geçmiş olmasına rağmen hala etkisinden kurtulamadım. Zeze hala benimle yaşıyorsun...Hem de Portuga'n ile birlikte. Ve bir temenni : Umarım günün birinde herkes Portuga'sını bulur.Hepimizin bir yerlerden adını duyduğu, kitabın eski basımından da hatırlayacağınız üzere elinde leziz bir şeker portakalı tutan küçücük bir afacan, Zeze... Kendi küçük ama kalbi ve hayal dünyası kocaman olan bir çocuk. Söylediklerine büyüklerin bile akıl sır erdiremediği, çok özel bir ruh. Uzun bir süre kitap okuma fırsatım olmamışken bir anda karşıma çıkan ve bana ilaç gibi gelen bir öykü bu. Bazı kitaplar vardır insanın ruhuna dokunur kağıt üzerinde kalmaz. İşte 'Şeker Portakalı' da benim için böyle bir kitap oldu. Kitabı ilk okuyuşumdu ama eminim ki son olmayacak.
Ve son olarak:
Bir insanın içi nasıl ölür
İki mavi arasında aşkı okuyacağınız satırlar sizi bekliyor. Yaşanması mümkünken yaşanmayan her aşk gün gelir bizden bunun hesabını sorar diye ekliyor yazar kitap akıp giderken. Tertemiz saf bir aşk ancak bu kadar güzel ve içten anlatilabilirdi. Size sürekli ikinizi anlatan birisi olmalı hayatınızda okurken bunu hissetmeniz kaçınılmaz olacaktır cümle içinde. Hiç aşık olmamış olabilirsiniz ama aşk acısının ne olduğunu okurken çok defa hissedeceksiniz. Yazarın da dediği gibi. ''Hayat, herkese farklı hikayelerin sunulduğu bir yer.'' Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
