şöyle diyor ömer hayyam:
"bu adamla* benim aramda ortak ne var? ben hayata taparım, o ölüme. ben, sevmeyi bilmiyorsan şayet, neye yarar güneşin doğması ve batması? diye sorarım,
hasan adamlarının aşktan, musikiden, şiirden, şaraptan, güneşten uzak durmasını şart koşar.
Allah'ın yarattığı en güzel şeyleri hor görür ve yaratanın adını ağzına almaya cüret eder yine de. ve cenneti vaat eder üstüne üstlük!
inan bana, onun kalesi cennetin kapısı olsaydı, ben cennetten vazgeçerdim!
o sahte sofu inine ayağımı atmam! "
"dolaylı üsluplara sultanlarla ve kadılarla konuşurken başvurmak gerekir. rab'le konuşurken değil. allah büyüktür, bizim o küçük pozlarımız ve laf cambazlıklarımızla işi olmaz o'nun. beni düşündüren o'dur, o halde ben de düşünüyorum ve düşüncemin ürününü hiç gizlemeye çalışmadan sunuyorum O'na." ömer hayyam
" her gün biri çıkar , başlar benim ben demeye,
altınları,gümüşleriyle övünmeye,
tam işleri dilediği düzene girer,
ecel çıkıverir pusudan : benim ben diye "
ömer hayyam