"kendimiz -ki en iyi, en emin sığınağımız odur-, kendimiz bile güvenilir değiliz yeterince. kendimi hem yürekçe, asıl iş yürekli olmakta çünkü, hem varlıkça öyle hazırlıyorum ki başka her şeyimi yitirdiğim zaman kendimle yetinmesini bileyim."
"fakat bana öyle geliyor ki insan kendini hüzne bile bile, isteye isteye, seve seve bırakır.
insan mahsus da kederli görünebilir; onu demek istemiyorum. üzgün zamanımızda bile gülümseyen, hoşumuza giden, ince ve tatlı bir şeyler duyar gibi oluruz.
acaba bazı ruhlar için hüzün bir zevk, bir gıda değil midir?"