Elif
@Elif1k
82 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Nijeryalı yazar Adichie'nin askeri dikatatörlük altındaki Nijerya’yı arka plana aldığı, biraz aile biraz da büyüme hikayesi Mor Amber. Varlıklı bir aile, Katolik kilisesine sıkı sıkıya bağlı ve bu bağlılıkla ilişkili şekilde çocuklarını yoğun baskıyla büyüten, yer yer şiddetten de kaçınmayan bir baba. Arada kalmış, çok da söz sahibi hissetmeyen, kendini hep geride tutan bir anne. Anneye hiç benzemeyen bir kadın figürü olan bir hala ve halanın evine ziyarete gittiğinde bambaşka bir dünyayla tanışan, yavaş yavaş değişen Kambili ve kardeşi Jaja. Kambili ve ailesinin hikayesi anlatılırken bir yandan da ülkenin politik hareketliliğinin toplumsal etkileri de hissediliyor. Baba Eugene muhalif yazıların yazıldığı bir gazetinin sahibi ve ülkenin politik olarak içinde bulunduğu çalkantılı dönemde bu baskılardan nasibini alıyor, ama aslında bir yandan da aile içinde farklı bir baskıyı ve otoriterliği ailesine uyguluyor. Kambili kuzenleriyle halasının evinde geçirdiği günlerde ilk kez bir birey olabildiğini hissediyor belki, bambaşka bir yaşantı ile tanışıyor. Kitapta anne ve hala karakteri gibi aynı aile içinde birbirinden tamamen iki farklı kadının işlenişi en ilgimi çeken detaylardan biri oldu.
Adichie’den okuduğum ilk kitap. Merak ettiğim başka kitapları da var aslında, devam edeceğim okumaya. Dili yorucu değil, anlatımı sakin. Oldukça farklı bir kültür ve coğrafya olduğu için yer yer yabancı gelen isimler, detaylar var ama notlarla açıklanmış. Farklı ülke edebiyatı okumak keyifli. Beğenerek okudum, okuduğuma memnun oldum, Mor Amber’i tavsiye ederim.
Kadınların Nesi Var’ı Asılacak Kadın’ın hemen arkasına okumak bana çok iyi geldi.
Kitapta tarih boyunca eğitim, sanat, spor, bilim gibi bir çok alanda kadınların ikinci sınıf insan muamelesi görmesi, görmezden gelinmesi, engellenmesi, baskılanması çok tatlı bir mizahla, alaycı bir üslupla eleştiriliyor. Siyah beyaz çizimli, bir oturuşta okunabilen bir kitap. Bilmediğim, şaşırdığım şeyler de öğrendim. Tanımadığım harika kadınlar tanıdım. Bambaşka tarzlarda olsa da bu yönden bana Galeano’nun çok sevdiğim Kadınlar kitabını da anımsattı.
Patriyarkanın tarihsel çizgide etkilerine alaycı bir eleştiri getirirken gülümseten ama öfkemizi de diri tutan bir kitap. Çok sevdim.
Asılacak Kadın çok karşıma çıkan, çok beğenildiğini bildiğim bir kitaptı. Ben de okuyup çok beğenenlerden oldum. Pınar Kür’den de okuduğum ilk kitap aynı zamanda.
Pınar Kür bir gazete haberinden, gerçek bir olaydan esinlenerek yazmış bu kitabı. Anlatılanlar son derece sarsıcı elbette. Ama Pınar Kür’ün anlatımı da çok başarılı ve güçlü. Üç bölüm, üç farklı karakterin bakış açısı şeklinde işlenmiş. İlk iki bölümde hakim İrfan ve Melek’in zihninden geçenler bilinç akışı şeklinde aktarılmış. Son bölüm de Yalçın’ın yazdıkları şeklinde. Hakim İrfan’ın zihninin kötülüğü ve gerçekliği beni kitaba konu olay kadar çok sarstı. Melek’in zihninden geçenler gerçekten Melek karakterine aitmiş gibiydi; bu bölümde cümlelerin başının sonunun belirsizliği, noktalama işaretlerinin kayboluşu yine Melek karakterinin zihninde olmak konusunda çok ikna ediciydi. Kitabı bitirip kapattığımda olayın sarsıcılığı bir yana, anlatımın güçlülüğü bir yana bir de kitapta son söz gibi eklenmiş, Pınar Kür’ün savunma metni düşündürdü. Kitap 79’da basılmış, 87’de filmi yayınlanmış ve bunun arkasına müstehcenlik gerekçesiyle yasaklanması için dava açılmış. Bu kitabı müstehcenlikle suçlayan zihniyeti, kitaptaki olayları, İrfan karakterini düşünüp günümüze de bakınca umutsuzluk içinde zihnim dipsiz kuyulara döndü.
Kadın bedenine bakış, ataerkil düzen, sınıf ayrımı, toplumsal ahlak kavramının ikiyüzlülüğü hakkında çok cesurca bir metin. Çok beğendim, nihayet okuduğuma memnun oldum.
